158 ECHINOCACTE £. 
. bus acutis; costis acutissimis undulatis, sæpe interrup- 
lis; areolis remotissimis oblongis, junioribus flavo-serius 
griseo-tomenlosis; aculeis 6-8, centrali 1 horizontaliter 
porrecto, tetragono, superioribus tribus erectis, foliaceo- 
planatis, infimis duobus multo minoribus angulatis, 1-2 
(swpe deficientibus) summo irregulariter juxta posilis, 
planatis vel subulatis , omnibus nascescentibus rubello- 
corneis, apice fuscis, landem cinereis. (Pfr. A. G. Z. 
1838. p. 275.) 
Caulis sæpe globosus. A precedentibus differt hæc 
species aculeo centrali. Adest varietas aculeis omnibus 
dimidio brevioribus. 
(42.) E. osvartarus DC. Aculei semper in vertice 
plantæ valde collecti, colore ac longitudine variant. 
Flores aculeis obvallati in t. 9 DC. Rev. bene depicti 
sunt, et phyllis erectis, saturate purpureis, albo-margi- 
nalis a speciebus vicinis recedunt. 
— (43.) E. taxcirer Dietr. E. subglobosus , vertice 
subdepresso; costis valde compressis, undulatis; areolis 
remolis, junioribus tenue tomentosis; aculeis 8 albidis 
apice fuscescentibus, lateralibus selaceo-subulalis, pla- 
niusculis , supremo lineari, plano, latissimo, curvalo, 
centrali unico iineari-subulato, plano, parum curvato ; 
floribus d calycis tubo elongato. (Dietr. A. G.Z. 
1839. p. 154.) 
Cl. Pfeiffer (Abbild. Vol. 9. t. 22.) erroneo hanc 
plantam pro E, obrallato habuit. Ab eo differt aculeis 
superioribus incurvulis , centralique  subrecurvatim pa- 
lentissimo, omnibus stramineis vel pallidissime fulvidis, 
et floribus numerosis, phyllis recurvato-patentibus, in- 
lense roseis. 
