en OUDHEDEN ces AARDBODEMS. 3: 



by naamen, en hoe zy op elkander volgen, kent: zo weet men ook, wanneer 

 t men zodanig eenen Vifch in handen krygt,hoe hy in deFlotz gelegen heeft. (Dit 

 " woord, datby de Bergluiden gebruiklyk is ^ beduidt de Legging van den Erts- 

 " Gang.)' Maar, het bovenfte deel van den Leyfteen toont ons de eigentlyke leg- 

 " ging aan, vanden Vifch, en dit gedeelte bevat gemeenlyk deszelfs overgeblee- 

 " ven Lighaam; waarentegen het onderfte deel weinig daar van behoudt, gevolge- 

 V lyk ook ingedrukt en het andere uitpuilende is. Het onderfte deel kan men als 

 " een Cachet, en het bovenfte als het afgedrukte Zegel aanmerken. 

 " Hier uit blykt, dat men de Viflchen van onderen op , even als een Gepleifterd 



Gewelf befchouwen moet. Want, wanneer men een Ley-Vifch, op een Tafel 

 " leggende, befchouwt, die op den Buik fchynt te leggen, dewyl hy ons den Rug 

 " vertoont- zo heeft regt het tegendeel plaats, naardien hy werkelyk m de Flotz 

 " op den Rug heeft gelegen, en dus is het ook gefield met de genen die ons den 



Buik vertoonen. . . 



" Men vindt deeze Viflèhen in allerley plaatzingen, gelyk dit met het maakzel 



der leevende Viflchen overeenkomftig is, maar zodanig, dat men duidelyk kan 

 * zien hoe zy een geweldigen Dood geftorven zyn. De meerten, naamelyk , 

 Z leggen op den Rug, en zyn, bovendien , zeer krom geboogen; zo dat zig, daar 

 " de buiging fterkft is, eene Plooy vertoont; anderen leggen op de Zyde uitge- 

 " ftrekt gelykerwys een Haring, en deeze zyn zeldzaamer; de allerm.nften leg- 

 " een op den Buik. Deeze zouden nu nog een leevende Vifch voorfteilen; doch 

 " zy zien 'er altoos zodanig uit, als een die aan 't rterven toe is ; dewyl zy ook wat 

 " on de Zvde leggen, en wel in dier voegen, dat, van de dubbelde Vinnen onder 

 " aan den Buik f de eene op het Lyf legt, en de andere op den blooten Steen van 



den Vifch af, uitgertrekt is. Voor 't overige zyn deeze de zeldzaam! en. Ik heb 

 l 'er nog nooit eenen, den levendigen gelyk, ordentlyk op den Buik leggende, 



" kU De n afmeet e in^ komt volmaakt met de Natuurlyke Viflchen overeen: béiden Zyn 

 „ ïy wal nïïr d?n vyf Koppen lang. Hec Kryftallyne Vogt (Lens CryftaMa), 

 „ in de meeften, wanneer men 'er tegen aan klopt, even als in de gekookte Vif- 



" füie toep , welke van den Kop af, aan de vlakke Zyde van den Vifch tot 

 „ midden aan de Staart toe loopt, daar zig het Vleefch van den Vifch gemakkelyk 

 fcheidt, en in de gekookten doorgaans bruinagtig ziet; vertoont z.g byna aan alle 

 " Ley 'viflchen duidelyk en wordt nog fraaijer, wanneer men den Steen wat afflypt, 

 " hebbende alsdan de gedaante, even of zy met wit Garen geflopt ware. 

 " Van Grien krygt men weinig te zien, doch in de grooten vindt men eene 

 „ aanwyzing van de Ruggegraat: maar, indien de Steen wat afgefleepen wordt , 



I Z Snlg ook ftukken van Graaten ontdekken, die naar de Stof en witte Kleur 



* ^Su^^yn niet met de bloote Oogen, noch met een Vergrootglas, 

 waarnVerXk- want die fcheeve Vierhoekjes of Ruiten weken men tot nog 

 " Te rarlTheeft aangezien, zyn Vezelen van het Vleefch der Viflchen. Dit 

 ' door het afflyp en afs wanneerzy geduurig ftand houden en met verdwynen 

 f baarblvkelvk Aangezien de uitwendige vlakte der Schubben, op het gevoel, 

 ? maa, : Wlwde daL Huid gelyk isfzo heeft daar van geen Afdrukzel kunnen 

 " Styven Dewyl ook dat weinige, het welk van den Vifch is ovjrgebleeven, 



II geen twintigfle deel van zyn voormaalig Lighaam uitmaakt moeten de Schubben, 

 IXnldie zelfde evenredigheid verkleind, even zo min kenbaar zyn. 



" Wh^m^n met een witte Streek of Huidje omgeven, het welk 

 „ ue Ley v menen ^yu . h gevonden wordt, o- 



„ men zien kan, wanneer een Ley- Steen, daar een vnui u g ' 



;; verdwars doorbreekt. Dit openbaart jng nog duidelyker in het afflypen ente^ 



