BIDRAG TILL KÄNNEDOMEN AF GRÖNLANDS LAMINARIEER OCH FUCACEEK 1 "> 



aeque obveniant. Qmv noniine L. saccharince var. Lessonicefolio-a, Ruprechtio e mari Ochoteiisi 

 distributa fuit, licet minor, ad eandem speciem quoque potissimum referätur. Speciraen 

 prseterea habeo e Terre Neuve reportatum, forma lamina 1 & brevitate stipitis conveniens, 

 colore au tern obscuro admoduin diversum — quod tamen, aliis qnoque Terra? nova> 

 algia comparatis, prseparationis quodam modo peculiari pendeat. Specimen demum ex 

 insula Scotia? Bute a Grevilleo missum, nomine "L. phyllitis?" inseriptum, in Hl». 

 Agardhiauo asservatur, quod L. cuneifoliam juniorem forsan sisteret. 



II. Lauiiiiaria loiigirruriä Belapyl. ty Åact. Species ad Groenlandiam frequentissima 

 videtur, ut ad öras Spetsbergenses L. caperata. Groenlandicam a Spetsbergensi esse 

 diversam, hodie ne minime quidem dubito. Utriusque plurima specimina mihi observare 

 lieuit. Ut nullum specimen L. caperata? e Groenlandia, ita nullum certum specimen 

 L. longicruris ad Spetsbergen lectum hucusque mihi obvenit. Qua? sub hoc nomine 

 Spetsbergensia olira distribuerunt, vel male exsiccata, vel fragmenta tantuin fuisse 

 putarem, ex quibus unam speciem ab altera distinguere vix lieuit. 



Stipes solidus L. caperata duas ulnas longitudine, & crassitie digitum minorem 

 demum a?quat, raro superat. In L. longicruri stipes initio solidus, sensim tit superne 

 tubulosus, atque continue longitudine increscens fit demum pradongus; specimina 

 stipite 6 — 9 pedali & quod superat, plurima vidi; at specimina multo majora memorat 

 Dickie, quin immo (stipite cum lamina suinto) usque 80 pedes longa! In L. caperata stipes 

 in superiore parte compressus, exsiccatus sa?pius collapsus adparet, in L. longicruri 

 pars superior tubulosa, qua? in majoribus pollicem crassitie a?quat, fere elastice tumet 

 nec nisi nimium compressa collabitur. In speciminibus majoribus pars hage externa 

 stipitis tubulosi superioris exsiccatione lit ita tenuis ut membranam diceres circa vacuum in- 

 ternum extensam. Vacuum internum nullis septis interruptum. Supra hane tubulosam 

 partem stipes fere in acumen contrahitur anteaquam in laminam transeat. L. longicruris 

 senilis pariter ac juvenilis, habet laminam ambitu lanceolatam. Eandein formani sua? 

 L. caperata 1 tribuit Delapylaie; frondem in sua angustiorem, crassiorem, longiorem et 

 magis rigidam dixit quain in L. longicruri — qua? omnia in speciem Spetsbergensem 

 inale sane cadunt. Hujus laminam nunc lanceolatam et angustam, nunc oblongam, 

 nunc ovalem et latissimam vidi, atque in longe plurimis tenuiorem et viridiorem quain 

 in L. longicruri. Stipes vero & in iis, quorum lamina lanceolata, å: in latioribus 

 ovalibus demum elongatus (4-pedalis) notam distinctionis speciei pracipuam credidi. 

 Spetsbergensis revera melius quoad formam & amplitudinein lamina? cum Ulva maxima 

 (Gunn. FL Norv. 11. p. 127 tab. III. jig. ö), convenire videtur, & icon data pro tem- 

 pore hand mala censeatur; depicta vero juvenilis dicitur; adultam, quain tamen pra?- 

 sentein non habuit, latiorem esse quam longam descripsit, quod in Spetsbergensi planta 

 tamen non vidi. Gunneri nomine specifico anteriore, speciem Spetsbergensem forsan 

 nomine L. maxima? designare decet. 



In specie Spetsbergensi juvenili est lamina quoque lanceolata, sed pro quaque 

 innovatione facta folii fit latior, magis oblonga et demum ovalis latissima, ulnam et 

 quod superat lata, longitudine tamen duas ulnas vix superante. Ejusraodi latitudinem 

 lamina? L. longicruris quoque assequatur, sed hoc tantuin in pra^longis, quarum lamina, 

 forma lanceolata conservata, longitudine pariter ac latitudine admodum increvit. In utraque 



