BIDKAG TILL KÄNNEDOMEN AF GRÖNLANDS LAMINARIEER OCH FUCACEER. 19 



licet; in adultiore et parte senili föramina quasi duplicis generis distinguere licet, pri- 

 maria nempe majora, & secundaria quae quasi serie ambiente minorum primaria cin- 

 gunt. Quia partes centrales laminae sunt primum adultae, foramina hujus partis sunt 

 plerumque majora; minoribus in ambitu laminse nondum evoluto obvenientibus. In 

 partibus senilibus foramina primi, secundi & qua? sint sequentis ordinis densiora, & 

 omnia magis adproximata seu angustioribus intervallis distincta; sunt ambitu quoque 

 magis iregularia, nune sub-angulata & marginibus sub-ina>qualibus instructa — num- 

 quam tamen ita crenata vidi ac in Ag. Gmelini obveniant. In auriculis undato-cris- 

 patis primariam formationem foraminum facilius sequi licet; hoc loco, folium seu nova- 

 partes folii ea exuberante vi generantur ut non t an tum plicis undatis crispatae evadant 

 sed etiam ipsa larnina alterne hinc bullato-inflata, illinc excavata fiat, quasi in pustulas 

 minutas elevatas, alterne in unam aut alteram paginam prominulas, cogeretur. Incre- 

 mento larnina 1 continuante, bullosae partes apice cedunt & foramen oritur marginibus 

 eximie prominulis. Ut dein extenditur larnina, foramina quoque extenduntur & spatio 

 majori recepto margines plani obveniant. Quibus quidem sequitur characterem forma- 

 tionis foraminum, Ag. pertuso adscriptum, huic speciei haud omnino privum, sed revera 

 omnibus generis speciebus, ut putarem, esse communem. 



Costam quoque diversa rctate alium offerre adspectum mihi certum videtur. Est 

 nimirum nune angustior, et paucas lineas lata, nune latior, semiunciam latitudine supe- 

 rans, quin immo fere pollicem lata. Quo magis juvenile folium, eo angustior costa : 

 quo majus folium, h. e. quo magis annosum individuum, eo latiorem costam & adpa- 

 renter magis planatam putarem. In folio minuto co>tam cylindraceam aut compressam, 

 in majori ancipitem facile videas; in costa vero latiore, pra^cipue in inferiore parte, 

 lineae dua> inträ raargineni longitudinaliter excurrentes seepe observanda?, qute in una 

 pagina (speciminis exsiccati) fere inpressa?, in altera subelevata; adpareant. Ejusmodi 

 costa transverse secta mönstrat eam ex una pagina (exteriore) fere planam, ex altera 

 (interiore) leviter convexiusculam esse inträ margines, qua> lineis istis designantur. 

 In planta recenti stipes revera est in suprema parte canaliculatus, & costa continuatur 

 plano-canaliculata: lineas marginahtes costse monstrant margines canaliculi, angulo 

 plus minus aperto a fundo, introrsum convexiusculo, exeuntes. In juniore planta 

 stipes canaliculatus citius in costam ancipitem abit; quo adultior planta, eo crassior 

 stipes, et eo latius apice hiat canaliculatus, et eo longius sursum margines canaliculi 

 adhuc conspiciantur. Nune itaque latiorem, nune angustiorem costam in unaquaque 

 specie obvenire conjicio; nec tamen eum bis dictum volui costam latam in Ag. Gmelini 

 esse eodem modo conformatain ac in Ag. Turneri annoso. 



In specitninibus Groenlandia 1 diversitatem quandam coloris quoque video; alia 

 nimirum, quae plerumque sterilia vidi, magis viridia, alia fere colorem L. digitatse 

 olferentia. In illis sa?pe foramina sparsiora & minora vidi quam in his. 



Sori fruetuum maculas plus minus secus longitudinem folii extensas in regione 

 intramarginali frondis adultioris formantes occurunt. Si igitur in lobos rotundatos 

 margine undata sit fröns, regio fertilis quoque ambitu rotundata intramarginalem 

 regionem lobi sequitur. Dilacerata deraum et dissoluta parte superioris frondis 

 fertili, margines frondis, alias semper integriuseuli, dilacerati obveniant. 



