BIDRAG TILL KÄNNEDOMEN AF GRÖNLANDS LAMINARIEER OCH FUCACEER. 21 



ipsius vix liceat dubitare. Specimina insuper numerosa collecta & omni aetatis stadio, 

 ita ut evolutionis seriem, quam percurrit species Groenlandica, cum iis comparare 

 licuit, quas in eadera evolutionis stadio positas offerunt alia? species. Melius hoc modo 

 perspiciatur, quae sint in Alaria differentia? aetatis & quae sint notae diversarum specierurn. 

 Igitur jure quodam sequentia statuere mihi videor. 



In omnibus speciebus ipsa laraina folii linearis dicenda, sed in nonnullis brevior 

 magis oblonga ant ovalis, in aliis magis elongata et eximie linearis aut ensiformis, ut 

 ssepius adpellarunt. Ratio, qua longitudo latitudinem superat, in diversis speciebus 

 admodum diversa; dum enim in Ochotensi mari speciem memoravit Ruprecht, cujus 

 tantum fragmenta habent laminam 50 pedes longam, latitudine 2 — 4 unciarum servata, 

 species alia gigantea Spetsbergensis gerit folia fere sesquipedem lata, longitndine tantum 

 sex-pedali. His comparata species groenlandica multo inferior partium magnitudine, 

 latitudine laminse vulgarem formam Europasam superans, longitudine vix aequans. 

 Basis laminae cuneata in omnibus speciebus, dum juvenilia individua; permanet 

 autem basis eximie cuneata & longe decurrens in nonnullis (AL esculenta Auct.); in 

 aliis contra latitudine admodum increscit lamina inferior, ita ut basis folii ovata, quin 

 immo eximie cordata fiat; cuneata basis in his ita reducta, ut obsoleta omnino censeatur 



— ita in Specie groenlandica. Innovationem folii in Alaria fieri, ut in Laminaria, 

 jamdudum observavit D:na Griffiths & docuit Ralfs (Phycol. 1843 n:o 250). Auc- 

 tumno frondem renovari, novamque inter pinnas & vetustam emergere; pinnas tunc 

 quoque dejectas före novasque provenire, parvulo supra priores intervallo; plures series 

 pinnarum novis et cicatricibus delapsarum ita designatas fieri statuerunt. Innovatione 

 facta, laminam novam latiorem fieri & grandiorem, nonnulla mihi suadent. 



Stipitem igitur juvenilein breviorem cum aetate longiorem fieri, quis est qui non 

 intelligeret; attamen quoad gradum magna intercedit differentia inter formas diversas. 

 Species indicata Groenlandica, qure brevitate stipitis insignis, — longe plurimis speci- 

 minibus stipitem 1 — 2 pollicarem gerentibus — demum in speciminibus, quae magis 

 annosa suspicor, habet stipitem quam in aliis speciminibus multo crassiorem 4 — 5 polli- 

 carem longitudine. Quam vero longitudinem jam juvenilia forma' Spetsbergensis indi- 

 vidua attingunt. Alia sunt specimina Spetsbergensia, in quibus stipitem vidi 4- 

 pedalem et ultra, atque digitum minorem crassum, in quo reliquias pinnaruin, quae 

 diversis annis fuerunt, longa serie deorsum sequi licet. Aliam longipedem formam — 

 stipite sesquipedali — e mari Ochotensi memoravit Ruprecht; dum Lightfoot & qui 

 alii formas Europaeas optime observare potuerunt, stipitem L. esculentee vix ultra 

 6 — 8 pollicarem cognoverunt. 



Xec minus forma & magnitudine differunt pinme diversarum specierurn. Primum 

 provenientes sunt in omnibus sursum latiores & forma plus minus cuneatae; ut longi- 

 tudine increscunt, non pari passu latitudine semper augentur. Sorus supra mecliam 

 pinnam inchoatus et deorsum per totam inferiorem partem — margine tenni excepto 



— extensus, partem fertilem reddit coriaceam; hinc fit ut pars superior & margo 

 tenuis inferioris, quae steriles manent, sunt multo tenuiores, facilius lacerantur & a parte 

 fertili firmiore solvuntur; pinnasque adultiores, parte fertili tantum constitutaa, ita 

 revera saepe minores & angustiores fiunt quam juniores et steriles. In individuis 



