BIDRAG TILL KÄNNEDOMEN AF ORONLANDS LAMINARIEER OCH FUCACEER. 23 



Quicumque iconem a Lightfoot datarn plantae scotieae cum icone Gunneri in 

 Act. Nidros. IV, tab. 8 jig. 1 plantae nordlandicee coraparaverit, vix non videat formain 

 laminse in his admodum diversam esse, baseni longe decurrentem in illa, breviorem 

 et fere ovatam in hac. Linneanam speciero, jara in Fl. Lapponica {1737 impressa) sub 

 n:o 461 memoratam & in sequentibns (Fl. Suecica, 1745) citatam, eo potius Gunneri 

 plantam credere licet, quum Linnaeus suam ad öras Finmarkias vulgatissimam dixit. A t 

 plantam a se sine dubio optime cognitam in sequentibus operibns (FL Suec. Ed. 11; 

 Spec. plant; Sgst. Nat;), nescio quo casu, omisit Linnaeus, ita ut nomen Fuci esculenti 

 revera primum in mantissa 1 (1767) obveniat. Vix autera hane ob rem cum Ruprechtio 

 assumerem, diagnosim speciei primum 1767 et cognitis aliornm synonymis inclaruissc 

 Linnaeo, cui jain in itinere Lapponico plantam vulgatissimam observare licuit, & qui 

 in Flora Lapponica quoque charactere ita claro speciem circumscripsit, ut cum nulla 

 alia specie, tunc temporis cognita, facile confunderetur. Species Algarum scribens 

 formain nordlandicain, cujus specimen, juvenile tamen, a Sommerfeltio missum coram 

 liaberem, speciem propriam Linneanam putavi; nec suspicatus suin plantam Lightfotii 

 & sequ. auetorum a Linneana specie differre. Ruprecht, qui speciem Linneano nomine 

 instruetam Linnoeo non propriis observationibus cognitam fuisse assumsit, nec Linnaeum 

 speciei auetorem, nec plantam nordlandicain speciei typicam consideravit, sed Cargillum 

 in prodromo Bauhiniano primum descriptorem & plantam scoticam speciei typicam 

 nuncupavit; rne igitur carpit, quod characteres ita permutassem, ut qui A. Pylait a 

 me tribuuntur, hi Al. esculentoe pertinerent. Contra hoc tamen jure quodam contendere 

 liceret, Linneanum nomen Linneana? planta 1 quoque adtribuendum esse. Attamen, 

 quum adhuc dubium sit anne plures species Alariae ad öras Norvegia? superioris inve- 

 niantur, Lightfotii vero species nullis dubiis vexata & nomen Linneanum a plurimis 

 huic tribui, hoc quoque hodie planta? primitus a Cargillo descriptre conservandum 

 putavi. 



Qu83 nomine Phasgan. alati Cargh. ex oceano pacitico boreali a Ruprechtio distri- 

 buta, ad Sitcham leeta, specimina vidi cum forma atlantica quam maxime conveniunt, 

 si formain folii & pinnarum respicias. Laminam tamen longiorem fieri in specie paci- 

 rica quam in atlantica; pinnas quoque magis lanceolatas, fere fasciculatim provenientes 

 (nec fere regulariter seriatas), rachidemque hoc loco incrassatam videre credidi. An 

 tamen specie differat forma pacifica, ex speciminibus paucis, a me visis, haud con- 

 jicerem. 



Al. tistulosa (Post. § Rupr.) quoad formain lamina? ad Al. esculentam, ante alias, 

 accedit. Basis lamime nimiruin longe cuneata in illa quoque depingitur. Rachis stipitis 

 pinnigeri complanata videtur & spiraliter torta, stipitis parte inferiore teretiuscula (ex 

 icone,). Costa fistulosa facillime distinguitur. 



(2) Al. Musiefolia (Delap. FL Terr. Neuv. p. 31.) stipite hrmo breviori demum 

 4 — 6 pollicari in costam obtusangulam in utraque pagina prominulam abeunte, lamina 

 sublanceolato-lineari plus minus undulato-plicata, basi ovata breviter decurrente, pinnis 

 cuneate-linearibus subfalcatis utrinque seriatis subcontiguis, rachide pinnigera in utram- 

 que paginam convexiuscule prominula. 



Lam. esculenta var. platyphylla Delap. Ann. Se. Nat. 1825 tab. 9 jig. D. 



