24 J. G. AGAHDH. 



Fucus folio piano ensiformi eaule pinnato Linn. fl. Lapp. n:o 461? 



Fucus pinnatus Gunn. in Act. Nidaros. JV. tab. Vill. fig. 1. 



Al. esculenta J. Ag. Sp. p. 143 (exel. synon. plur.) 



Hab. in Oceano atlantico ad superiorem Norvegiam, Spetsbergen, & New-Found- 

 land; specimina, quoa huic congruentia videntur, e Gallia memoravit Ruprecht. 



In stipite, costa prominula, pinnarum dispositione atque eonsistentia firmiore laminse 

 exsiccatas quasi pergamena, nullam ab antecedente differentiam video. Pinnae juveniles 

 sunt forsitan paulo latiores superne et invicem magis distantes, adultiores vix diversa?. 

 Prsecipuam differentiam in ipsa forma laminse video, quae latior & brevior, basi fere 

 ovata breviter decurrens, nec longissime cuneata nt in priore. Specimina, quorum 

 laminam 3 — 4 pedalem vidi, sunt 4 — 5 pollices lata in media parte; partem infimam 

 cuneatam, quam cum basi cuneata pluri-pollicari antecedentis comparare licet, polli- 

 carem aut parum longiorein in nostris video. 



Species Algarum scribens, hane formani nomine Linneäno intellectam fuisse putavi, 

 nec antecedentis specimina speciem propriam constituere finxi, quam exteri plurimi sub 

 allato Linneäno nomine intellexerunt. Synonyma utriusque i ta male contuli. Ne forma? plu- 

 rimis optime cognitae novum nomen hodie substituerem, nomine Pylaisaei nostrum 

 designavi. Specimina hujus certa ex oris Britanniae & Gallia- nulla coram habeo. Nec 

 scio utrum hane an Al. Pylaii potius spectaret Fucus tetragonus Good. <y Woodw. 

 Costa certe magis quam in sequentibus prominula & tetragona dicenda, licet obtusan- 

 gula, sed hoc respeetu nullam ab antecedente differentiam video. 



Al. marginata, quam in Spee. algarum hujus synonymam quoque attuli, formam 

 fruetiferam speciei judicans, a Ruprecht in Alg. Ochot. species propria adhuc considera- 

 tur. Mihi luec species nullo original! specimine hucusque cognita. 



(3) Al. Pvlaii. (Delap. Fl. Terr. Nov. p. 29.) stipite brevissiino, sa?pius 1 — 2- 

 pollicari, costa supra utramque paginam parum prominula, fere planata continuato, 

 lamina ovali-lanceolata, juvenili planiuscula in stipitem decurrente, adulta undulato- 

 plicata, basi demum eximie ovato-cordata, pinnis sterilibus initio latissimis truncatis, 

 fertilibus cuneato-oblongis, a rachide compressa numerosis, demum dense aggregatis 

 subfasciculatis. 



Laminaria Pylaii Delap. 1. c. (an quoque Borg in Diet. Class.f) 



Alaria Pylaii J. Ag. sp. 1. p. 143. (partim; nec J. Ag. de Alg. Spetsb.) 



Laminar. Despreauxii Borg mscr. sec. Rupr. Alg. Och. p. 358 (tide spee. ex eodem 

 loco a Despreaux report.) 



Specimina vidi e Terre Neuve (Despreaux maj. 1828! & Dela Pylaie maj. 182n>; 

 ex Islandia, Foerois (Lyngbye!) et Groenlandia (Wormskjold, Vahl & Berggren). 



Forma borealis videtur, brevitate stipitis & latitudine pinnarum ajque insignis. 

 Plurima specimina, juvenilia & adulta, characteribus allatis congruentia vidi. In speci- 

 mine adulto fruetifero, cujus lamina parum supra basera 8 pollices lata, stipes vix 

 bipollicaris, pinnis plus quam 20 onustus; pinnae basi obliqua* & subfalcata 1 , longiores 

 5 — 6 pollicares; in supreraa parte, ubi latissiraae, saspe bis pollicem lata3, nunc fere 

 duplo latiores, saepius rotundato-truncatse, nunc subemarginatas. Lamina juvenilis sub- 

 laneeolata & basi cuneata, quo adultior eo magis deorsum ampliata, undulato-plicata 



