BIDRAG TILL KÄNNEDOMEN AF GRÖNLANDS LAMINARIEER OCH FUCACEER. 27 



longata pinnas distantes gerente. Infra laminam pars denudata stipitis iterum contra- 

 hitur & planatur magis, in costam abitura. Costa pro magnitudine plantas parum in 

 utraraque paginam proerainet, planata aut anceps dicenda. Pinnas a niargine stipitis 

 dilatati provenientes, lineam circiter distantes, sunt ultra pedales, nunc fere bipedales, 

 basi ipsa cuneatae, dein fere omnino lineares, in superiore parte tamen nunc paido 

 latiores; ubi latissiraas, non sesquipollicem latitudine superantes observavi; pars fertilis 

 fere truncata. Laminam ipsam 3 — 4 ulnas longam & sesquipedem latam, amplissime 

 undulatam, admodum firmam, fere coriaceam, nunc ut in aliis speciebus transverse 

 laciniatam vidi. Basis laminam in minoribus brevius cuneata, in majoribus magis ovata 

 & forsan sub-cordata dicenda. 



Dubius diu hassi utrum hane formain giganteam, consistentia ad vulgarem Al. 

 esculentam, forma laminas magis ad Al. membranaceam accedentem, speciem propriam 

 haberem, an formam annosam alterius speciei considerarem. Credere liceret — ita 

 finxi — L. esculentam cum quaque innovatione folii longitudine pariter ad latitudine 

 increscere, donec demum magnitudinem speciei Spetsbergensis assecuta esset. Nusquam 

 autem apud laudatissimos auetores aut stipitem asque longum aut laminam asque latam, etiam 

 in speciminibus quas nostram longitudine folii superant , rnemorata vidi. Ex altera parte, 

 forma ipsius folii cum Al. membranacea conveniente stipiteque hujus jam in juvenilibus 

 pradongo, Al. grandifoliam formam senilem Al. membranaceas facile quis fingeret. At 

 hodie adsunt specimina senilia Al. membranaceas, quas licet magna, tamen tenuitate 

 laminse sat distincta adpareant. Specimina insuper pauca Spetsbergensia vidi, quas 

 magnitudine inferiora, consistentia laminae tamen convenientia adparuere, in quibus 

 formam juniorem Al. grandifoliae agnoscere credidi. Stipes in his brevior quidem, at 

 pariter complanatus ut in rachidem mutetur; ipsa basis laminae in his est brevius 

 decurrens. Omnibus consideratis insignem formam ut speciem sui juris proprio nomine 

 salutare, optimum duxi. 



In Algis Ochot. p. 161 de specie quadam gigantea mentiorem fecit Ruprecht {Al. 

 longipes), quas in multis cum nostra convenire videretur. Stipitem 15 — 20-pollicarem, 

 pinnas elongatas lineares & apice vix latiores, basem laminas sub-cordatam, laminam- 

 que firmam in sua vidit. Adjecta vero illa observatio RuriiECHTU, suam verisimiliter 

 identicam esse cum quadam a Ermann rnemorata, quas longitudine & angustia laminaB 

 excelleret (fragmenta 50 pedum longitudine, latitudine tantum 2 — 4 pollicari), omnem 

 de congruentia nostras cum Ruprechtiana specie suspicionem tollit. Pinnas prasterea 

 in sua longe distantes dixit Ruprecht; quod hoc attinet animadvertere placct pinnas 

 in nostra saspius esse in breviore parte stipitis, — in rachide breviore at magis dila- 

 tata — dense dispositas, nunc vero lineas paucas invicem distantes & per longiorem 

 partem stipitis — in rachide elongata — seriatas; quae vero differentia, ut suspicarer, 

 in omnibus conspicienda, mutatis vero in diversis speciebus intervallis, quibus demum 

 separantur ])inna3. Juveniles enim & adhuc bene vigentes pinnas in rachide breviore 

 disponuntur; sub stadio vero elongationis stipitis rachidem quoque prolongatam före 

 pinnasque antea adproximatas distantiores fieri crederem. Prout vero alias species 

 stipitem generant aut brevem aut prolongatum, intervalla quibus separantur pinnas, 

 quoque alia evadere, intelligatur. 



