30 J. G. AGARDH. 



adest *). Groenlandicum a nostro, qualis hic in summo limite maris saxis adnatus 

 provenit, distinguere non valeo. Plures ceterum formas exhibens, vesiculosus & vesi- 

 culis omnino destitutus, nunc quoque segmentis penultimis vage inflatis prseditus, vul- 

 gari magnitudine & minor — nempe semipedalis et angustus, facie sat dissimilis. — 

 Groenlandicus receptaculis inflatis spharicis semper mihi obvenit; Scaphidia diclinia 

 videre credidi. Quaecuinque forma a juxta-positis & pari modo conservatis — recen- 

 tibus et exsiccatis — F. evanescente, F. miclonensi, & F. filiformi facilius distincta 

 mihi adparuit. Präster notas distinctionis jam antea a me allatas aliam in modo quo 

 renovantur frondes videre credidi. In Fuco vesicnloso (qualis in limite maris erescit) 

 nempe adest discus radicalis plus minus late expansus, a quo plurimi demum caules 

 proveniunt; quo tit ut arreptis speciminibus plurima caespitem formantia et eodem 

 disco radicali conjuncta cohoerent. Inter caules ex eodem disco provenientes alii pri- 

 marii evoluti et fructigeri, alii circum-circa positi secundarii steriles, postea et ni 

 fällor sequente anno evolvendi & fructigeri. Steriles ab ipso disco radicali vel ab ima 

 basi stipitum emergere videntur, prolifieationum ad instar nati. — In F. evanescente 

 F. Miclonensi & F. tiliformi alia evolutionis ratio mihi adparuit. In his singuli caules 

 singulis callis radicalibus insident, aut si aliquamdo plures, hi laxius coha?rent. Arrepta 

 itaque specimina singula obveniunt, individua per se corapleta constituentia. Frondes 

 in his alio quoque modo renovari suspieor. Supra caulem primarium, qui ex callo 

 radicali surgit simplex & circiter pollicari longitudine indivisus, segmentorum alia 

 prolongata & fructigera, alia vero abbreviata, fasciculos singulos aut plures ramorum 

 sterilibus formantia, quos fronde primaria cleleta in novas frondes fructigeras evolvi 

 [>utarem **). In Fuco ancipite, F. disticho & F. Fueci ejusmodi fasciculos ramorum 

 sterilium non vidi; stipes horum crassior magis immediate fronde decomposita fasti- 

 giata, segmentis omnibus consimilibus, continuari crederem. 



F. Harveyanum a F. vesiculoso sphasrocarpo non admodum differre, si quis cre- 

 deret, dicere opportet receptacula revera in recentibus esse non parum diversa; sunt 

 nimirum magis imperfecta, quasi minus transformata, in F. Harveyano, qualem saltem 

 a Spetsbergen hunc novi; constant segmentis ultimis planis, quorum in disco utriusque 

 paginaa scaphidia evolvuntur; receptaeula margine sterili piano plus minus evidenti 

 ita cinguntur, nec alios limites habent quam qui defectu scaphidiorum efficiuntur. 

 Hujus nulla specimina e Groenlandia mihi obvenerunt. 



Nonoullos auctores ( Areschoug in Bot. Not. 1868 p. 102 et squ.) Fucum vesicu- 

 losum semper dioicum assumere constat, aliamque speciem (F. Sherardi Aresch.) iis. 

 quorum scaphidia hermaphrodita observarunt. Ad öras Bahusise juxtapositas exami- 

 navi formam receptaculis sphasricis, in supreino limite obvenientem, & aliam recep- 

 taculis parum prolongatis oblongis paulisper profundius crescentem. Receptacula 

 illius insuper vidi ostiolis scaphidiorum prominulis, superficie leviter inaaqualia; hujus 



') De Algis Spetsbergensibus scribens, assumsi omiiera Fuc. Yesiculosum, ijuem ad Spetsbergen lectum 

 memorarunt, ad F. evanescentem pertinere; postea fragmenta veri F. vesiculosi quidem vidi pauca. (puse 

 ad öras Spetsbergenses lecta dicuntur. 

 ") Ejusmodi fasciculos in Fuco vesiculoso ssepe quidem adsunt, at nec ita constantes ad basera fronditira 

 positi, & origine ni fällor ita diversi, ut veris prolificationibus constituantur. quse a ramo quodam truncato 

 pullulant, nodum ramorum formantes. 



