's RIJKS MUSEUM VAN NATUURLIJKE HISTORIE — LEIDEN. 23 



Het genus Lycaena F. omvat de volgende inlandsche soorten: argiades 

 PalL, argus L. (niet synoniem met aegon "W. V.), optilete Kn., alexis 

 Scop. (medon Esp. -astrarche Bergstr.), icarus Rott., corydon Scop., minima 

 Fuessl., semiargus Rott., alcon F., euphemus Hübn., avion L. en areas 

 Rott.. Argiolus L. werd ook tot het genus Lycaena F. gerekend, maar 

 is zeer terecht door Dalman in het genus Cyaniris ondergebracht. De 

 overblijvende soorten zijn anatomisch in drie scherpe groepen te verdeelen. 

 De soorten, die tot de eerste groep behooren en die het naast verwant 

 zijn aan de soorten van het genus Chrysophanus Hübn. zijn zeven in 

 getal, t. w. : aegon W. V., argus L., optilete Kn., semiargus Rott., alexis 

 Scop., corydon Scop. en icarus Rott. De tweede groep bevat vier soorten, 

 nl. : alcon F., euphemus Hübn., avion L. en avcas Rott. Hierop volgt als 

 derde groep C. avgiolus L. en dan de vierde met twee inlandsche soorten: 

 avgiades Pali, en minima Fuessl. C. avgiolus L. is zeer na aan de soorten 

 van de tweede groep verwant. Tusschen C. argiolus L. en de vierde groep 

 is eene groote gaping, die echter is aan te vullen met andere groepen, 

 die niet in Nederland vertegenwoordigd ^zijn (Azië en Noord- Amerika). 



Tot zoover is geschreven over groepen. Ik meen echter, dat wij 

 hier te doen hebben met genera. Opmerkelijk is, dat Dalman reeds 

 argiolus heeft afgescheiden en dat het oorspronkelijke genus Polyommatus 

 Latr. op analoge wijze uiteen is gevallen in verscheidene kleinere genera. 

 De splitsing in kleinere genera heeft in den regel plaats gevonden op 

 grond van verschillen in het aderstelsel en in de kopdeelen. Bovendien 

 heeft men zich laten leiden door de teekening, grootte enz. In het alge- 

 meen hebben de lepidopterologen getracht naverwante vormen in groe- 

 pen te vereenigen. Er bestaat in het geheel géén reden, waarom ver- 

 schillen in aderstelsel enz. voorkeur verdienen voor het bepalen der genera 

 boven die, welke in de andere organen gelegen zijn. De verwantschap 

 tusschen soorten kan slechts dàn met vrij groote zekerheid bepaald wor- 

 den, wanneer wij het geheele dier kennen, zoowel in- als uitwendig. Dit 

 laat nog veel te wenschen over. Zoo moge deze anatomische bijdrage een 

 beter inzicht geven in de onderlinge verwantschap der inlandsche Lycaena- 

 soorten en eene juistere systematische opstelling in het leven roepen. 



Alvorens nu de morphologische en anatomische kenmerken der genera 

 en soorten te beschrijven, volgt hier eerst eene uiteenzetting van den 

 bouw van het mannelijk en vrouwelijk copulatie-toestel. 



Bij het mannetje worden de geslachtsorganen gevormd uit de oor- 

 spronkelijke achterlij fsringen 9 en 10. Enkele lepidopterologen (Ticho- 

 mirow, Petersen) nemen nog een Uden r j n g aan . Uit den 9 den ring zijn 

 gevormd de annulus (pi. I, f. 1 an.) en geheel of gedeeltelijk de uncus 

 (u. en t. IX + X). Ventraal zijn aan den annulus twee kleppen verbonden, 



