26 ZOOLOGISCHE MEDEDEELINGEN — DEEL I. 



kortere of langere sporen. Ader 6 ontspringt naast ader 7, die gevorkt 

 is en waarvan de distale tak niet recht in de apex der voorvleugels 

 eindigt. De discocellularis vrij recht verloopend ; ader 2 der achtervleugels 

 niet verlengd. De uncus steeds gespleten, dus tweeledig met 

 een uit twee afzonderlijke haakvormige deelen bestaand sca- 

 phium; de valvae langgerekt ovaalvormig met eenen sterken 

 processus valvae superior en een zwakkeren lobvormigen 

 processus valvae inferior. De penis zonder verdikt basaal- 

 stuk en zonder du id el ij ken cuneus. Bij de wijfjes geen sinus- 

 ontwikkeling en geene lamina dentata (pi. I, f. 3—9). 

 Het genus Lycaena omvat 7 inlandsche soorten t. w. : 



1. L. aegon W. V. 



De uncus met twee dunne buisvormige, gebogen processus 

 en twee vrij korte hoekig gebogen scaphium-deelen. De 

 valvae hebben een duidelijken processus superior, die veel 

 gelijkt op een vijfpuntige hark en een vrij grooten lobvor- 

 migen processus inferior (pi. I, f. 3 en 3a). Bovendien hebben 

 wij een goed kenmerk aan de tibia (pi. I, f. 3rf), die een anderen vorm 

 heeft als die der volgende soort en steeds eene lange spoor draagt. 



In dit verband moet ik de aandacht vestigen op het nauwkeurige on- 

 derzoek der sporen van argus en aegon door den Heer H. A. de Vos 

 tot Nederveen Cappel (Zie Tijdschr. v. Ent. XL, p. 229.) De Heel- 

 de Vos komt tot de conclusie, dat aegon niet altijd veel langere sporen 

 heeft aan de tibiae dan argus en dat dit kenmerk dus vervalt. De basis, 

 waarop de Heer de Vos zijne arbeid gebouwd heeft, was echter zwak. 

 De onderzochte exemplaren waren allereerst gedetermineerd naar de ver- 

 schillen in kleur, teekening en grootte. Deze verschillen bestaan inder- 

 daad, maar zijn slechts dan goed te zien, indien men van beide soorten 

 eene kleine serie ter vergelijking voor zich heeft. Bovendien waren eenige 

 exemplaren gebruikt van de var. hypochiona Rbr. uit Andalusië. Hypo- 

 chiona is niet een variëteit van argus L., maar van aegon W. V. De dooi- 

 den Heer de Vos gedetermineerde exemplaren van argus in de collectie 

 Snellen bleken dan ook werkelijk aegon te zijn. In de collectie Snellen 

 vond ik slechts één argus-m&nnetje. Het bovenstaande neemt echter niet 

 weg, dat het onderzoek van den Heer de Vos waarde heeft. Immers hij 

 is begonnen met determineeren naar uitwendige kenmerken, ik ben be- 

 gonnen met het zoeken naar anatomische verschillen zonder aanvankelijk 

 te letten op de soorten. Uit beide onderzoekingen treedt op den voor- 

 grond, dat in moeilijke gevallen het determineeren alleen naar uitwen- 

 dige kenmerken kan falen. 



