's RIJKS MUSEUM VAN NATUURLIJKE HISTORIE — LEIDEN. 27 



De afbeeldingen in het Tijdschrift voor Entomologie geven zeer goed 

 de verschillen in de tibiae weer. Zoo stellen de figuren 1, 2 en 3 op 

 plaat 9 de tibiae voor van L. argus L. ; de figuren 4 en 5 die van L. 

 aegon W. Y. Op plaat 10 komen de verschillen der sporen nog beter 

 uit; fig. 1, 2, 3, 8, 9 en 10 geven de sporen weer van L. argus L., 

 de overige die van L. aegon W. Y. Uit fig. 5 en 11 blijkt, dat Rambur 

 zich vergist heeft met zijne variëteit van argus. 



De mannelijke vlinders zijn dus voor iemand, die geen vergelijk-ma- 

 teriaal bezit, moeilijk uit elkaar te kennen. Anders is het met de vrou- 

 welijke vlinders. Deze zijn bij argus grooter en nabij de basis der vleu- 

 gels (op de achtervleugels vooral uitgebreid naar de cel en anaalstreek) 

 glanzend blauw gekleurd, terwijl de aegon-wijïjes bruin zijn. De sub- 

 marginale : serie van roode boogjes is bij het «^on-wijfje steeds duidelijk, 

 wat niet het geval is bij het «n/ws-wijfje. De mannelijke dieren zijn 

 over het algemeen ook kleiner. Ik kan hier twee gemiddelde grootten 

 der vleugelspanning aangeven; nl. voor argus 29,76 mm. en voor aegon 

 25,11 mm. De kleur der bovenzijde is meer vuil blauw, die der 

 onderzijde doorgaans grijzer, met grover donkerbruine vlekjes en een veel 

 meer geprononceerden marginalen band. De serie vlekjes op de onder- 

 zijde is bij argus regelmatiger dan bij aegon. 



Ook de rupsen der beide soorten moeten verschillend zijn, doch ik 

 heb mij hierover geene meening kunnen vormen. 



De naamsverwarring is natuurlijk bijzonder groot. Worden argus L. 

 en aegon W. Y. als synoniem opgegeven, dan wordt gewoonlijk aegon 

 W. Y. bedoeld en geeft men aan de eigenlijke argus L. den naam argy- 

 rognomon Bergstr. De variëteiten Corsica Bell. en hypochiona Rbr. be- 

 hooren tot aegon W. Y., terwijl aegidion Meissn. onder argus L. ressor- 

 teert. Ook de door den Heer Oudemans in het Tijdschr. v. Ent. XLYIII 

 op p. 16 beschreven en verder afgebeelde aberraties moeten tot aegon 

 W. Y. gerekend worden. 



2. L. ARGUS L. 



De uncus met twee breeder e, smal toeloopende processus 

 en twee lange rond gebogen scaphium-deelen. Devalvae 

 hebben een duidelijken processus superior, die afgerond 

 en fijn gezaagd is en een vrij grooten lobvormigen pro- 

 cessus inferior (pi. I, f. 4 en 4a). De tibia is robust er en draagt 

 een kleine spoor (pi. I, f. 4b). 



De mannelijke dieren zijn doorgaans grooter dan die der voorgaande 

 soort, blauwer op de bovenzijde en missen op de onderzijde aan de basis 

 der vleugels de voor aegon karakteristieke blauwe bestuiving. De kleur der 



