208 ZOOLOGISCHE MEDEDEELINGEN — DEEL I. 



D. affinis (F.). 



Afflnis is vooral in het Oostelijk deel harer verspreiding zeer variabel. 

 In het Hollandsen deel van Nw-Guinea onderscheid ik reeds vier ver- 

 schillende vormen. Het donkerste exemplaar is van Fak-Fak ; het is 

 donker bruin, met eene roodbruine mediaanstreep op de voorvleugels en 

 drie witte circumcellulair vlekjes en een cel vlek op de achtervleugels. 

 De witte subapikaalvlekken der voorvleugels zijn gereduceerd en het 

 voorwerp bezit slechts eene serie submarginaalvlekken. Het lichtste voor- 

 werp is van Sekroe, dus uit de onmiddellijke omgeving. Het bezit groote 

 witte subapikaalvlekken en twee breede witte strepen op den discus, be- 

 nevens eene roodbruine streep in de cel der voorvleugels. Op de achter- 

 vleugels is een breede witte band en zijn twee seriën witte marginale 

 vlekken zichtbaar. Tusschen de twee genoemde exemplaren zijn tal van 

 overgangen. Ten slotte moet ik de aandacht vestigen op de drie aan- 

 wezige exemplaren van Bivak-eiland (Z. Holl. Nw-Guinea). Deze zijn 

 zeer groot (67 mm.), bijna zwart van kleur met helder witte vlekken. 

 Het schijnt mij toe, dat verschillende vormen naast en door elkaar voor- 

 komen, maar dat in enkele meer geïsoleerde gebieden een der vormen 

 domineert. 



Hetzelfde verschijnsel zien wij 1 op de Sangir-eilanden. De heer Fruh- 

 storfer heeft een ras beschreven van Taroena en dit afgescheiden van sang ira. 

 Toch komt nabij Taroena ook sangira voor en andersom. Taroena ia de 

 donkere vorm met twee donker roodbruine mediaanstrepen; sangira, de 

 kleiner, lichter vorm met eene witte mediaanvlek en met meer lichter 

 roodbruine tinten. 



Op de Soela-eilanden komen vormen voor, die het midden houden 

 tusschen affinoides Fruhst. der Talaoet-eilanden en decentralis Fruhst. van 

 Peling. 



In de collectie Piepers — Snellen zijn drie exemplaren van Tanah- 

 Djampea, die op het eerste gezicht van alle andere te onderkennen zijn 

 aan hunne gele mediaan- en cel vlekken. Het wit op de achter vleugel s 

 is verschillend van uitgebreidheid, ongeveer zooals bij litoralis Doh. van 

 Soemba. De vleugelspanning is gemiddeld slechts 55 mm. Wij hebben 

 hier ongetwijfeld met een insulair ras te doen, dat ik met den naam 

 „djampeana" aanduid. 



Het eiland Kangean bezit ook een a/^is-representant, die zeer don- 

 ker van kleur is en goed ontwikkelde witte vlekken in de cel en op 

 den discus der achtervleugels bezit. 



Na nog gewezen te hebben op enkele Javaansche exemplaren met 

 witte discus- en cel vlekken, kom ik op een voorwerp van het eilandje 



