Pie er 
Anemone coronarla. zin. 
De Anemone ecoronaria, gewoonlijk kortweg Anemoon genoemd, behoort te huis in de Levant ; vóór driehonderd 
jaren kwamen ze reeds in de tuinen voor. Deze Anemoon heeft een onregelmatig gevormden, knolachtigen wortel- 
stok, gemeenlijk als wortel beschouwd en veelal, bij de kweekers althans, een „klauwtje” genoemd. De plant, 
welke in het voorjaar hieruit ontspruit, is eigenlijk gezegd stengelloos. De bladeren komen allen onmiddellijk uit 
dat klauwtje, dus uit den grond, te voorschijn; deze zijn verdeeld, zeer diep ingesneden, en rijzen maar zeer weg 
boven den grond, ja, spreiden zich ten deele daarop uit. Tusschen deze bladeren uit verschijnt de bloemstengel, 
die weldra ongeveer 20 à 60 centimeters hoog wordt en dan spoedig eene geopende bloem op den top draagt. 
Aanvankelijk, tijdens de ontwikkeling van den bloemstengel, is de bloemknop omhuld door een fijn ingesneden 
groen omkleedsel, ’t welk men dan ook geneigd zou zijn voor den kelk te houden ; weldra echter verlengt zich dat 
gedeelte van den steel, ’t welk zich ne de bloem en dat omhulsel bevindt, zoodat het, wanneer de bloem 
geheel geopend is, bij sterke planten ongeveer op 't midden van den steel is blijven zitten; de bloem is er dan als 
'‘t ware uit opgerezen. Het blijkt nu een krans te zijn van een drietal schutbladeren of bracteën. Men treft eene 
menigte verscheidenheden aan onder de enkele Anemonen, de eene al prachtiger dan de andere, en in de meest 
verschillende kleuren en nuances: wit rose, rood, karmijn, scharlaken ‚ kchtblauw, denken violet, paars 
enz.; eenigen fraai gevlekt of gestreept. Gaarne hadden wij meerdere variëteiten op onze plaat afgebeeld, doch de 
ruimte liet dit niet toe. Wij kunnen echter gerust verklaren, dat, hoe goed de af beelding geslaagd is, de bloemen 
stellig nog de verwachting zullen overtreffen en in den regel grooter zijn. Eene plant kan tot tien à twaalf bloemen 
voortbrengen. De meeldraden en Stampertjes zijn zeer talrijk; de enkelbloeiende Anemonen geven dan on 
pehakeln en overvloedig zaad. De kultuur is in geen één opzicht lastig te dont Ze vereischen een goed Ge 
mesten, ter diepte van anderhalven voet lossen grond en een opéne en zonnige standplaats. Op droge plaatsen 
zullen zij echter minder slagen, dan in goed vochthoudenden grond. Het is zelfs herhaaldelijk gebleken ‚ dat de 
natte winters niet schadelijk zijn geweest voor de Anemonen en hare ontwikkeling toen zelfs zeer krachtig was. 
Al naar het weder dit toelaat en men deze planten in bloei wenscht te hebben, worden de klauwtjes in November of 
later, tot aan het einde van Maart, geplant, ongeveer zes centimeters diep onder den grond en daarna gedekt, welke 
bedekking er weder bij tijds moet afgenomen worden. Begint na den bloeitijd het lof te vervallen en geel te worden, 
dan wordt het tijd ze op te nemen en behooren de klauwtjes langzaam in de zon gedroogd te worden, om ze goed 
te kunnen bewaren tot den volgenden planttijd. Het verdient opmerking, dat, zoolang de Anemonen in drogen 
toestand zijn, zelfs de Strengste vorst er geen nadeel aan doet, doch het is noodzakelijk, zoolang ze niet geplant 
Zn, ze voor vocht te bewaren, daar ze vrij spoedig beschimmelen. Door op verschillenden tijd te planten, heeft men 
deze prachtige knolgewassen langduriger in bloei en het is zeker dat van de enkelbloeiende A. coronaria meer 
