Bl XXIV 
Fritillaria imperialis. Linn. Var. maxima. 
Het geslacht Fritillaria, dat uit meer dan dertig soorten bestaat, is den liefhebbers van fraai bloeiende bol- 
gewassen wèl bekend; de Fritillaria Imperlalis, algemeen de Keizerskroon genoemd, is een van de oudst geliefde 
tuinplanten, die reeds in ’tlaatst der 16e eeuw, uit Perzië in de tuinen werd ingevoerd. Linnaeus noemde dit 
geslacht alzoo om de overeenkomst der bloemkronen van verscheidene soorten met het bekertje (fritillus) waarin 
de dobbelsteenen geschud werden, en wél mocht hij deze soort de Keizerlijke noemea, want edeler houding kan 
men zich bij een bloeiende plant wel niet denken. 
Dit is het gevolg hiervan dat de stengel zich nog boven de bloeiwijze verheft, terwijl haar groei toch weldra 
afgesloten wordt. Nadat de bloemknoppen zich gevormd hebben, ontwikkelen zich op den op der stengels 
nog eenige dicht opeengedrongen bladeren, die een groene kroon boven de gekleurde bloemen vormen. 
Dit verschijnsel doet zich wel is waar meer voor — hoewel toch betrekkelijk weinig —, maar zeldzaam strekt 
| het der plant zoo zeer tot sieraad als hier. Hetzelfde tennaastenbij is bij de Ananas het geval, met dit onderscheid 
evenwel dat dáár die kroon zich pas goed begint te ontwikkelen als de vrucht reeds gevormd is en dan later deze 
tot sieraad strekt, terwijl die van de Keizerskroon na den bloei weldra bezi te verwelken. 
De bloemen vormen een krans nabij den top des stengels en gelijken, daar ze met de opening naar beneden 
hangen, op omgekeerde tulpen. In de nabijheid der bloemen ‚ Onder deze, is de stengel bladerloos, terwijl die 
lager dicht met frisch groene bladeren bie is. 
De bloem bestaat uit zes bloembladeren, kennelijk in twee kransen gerangschikt, die met elkander een klok- 
vormig bloemdek vormen. Ze zijn aan de binnenzijde aan hun voet van een groote, donkere honig bevattende holte 
voorzien ; de meeldraden ten getale van zes, zijn langer dan de bloembladeren; ze hangen daar dus uit en omvat- 
ten den stijl. 
Een zeer opmerkelijk verschijnsel leveren later de groote, met zes vleugels bezette vruchten op. Terwijl toch | 
de bloemstelen tijdens den bloei slap en buigzaam zijn, zoodat de bloem hangt, winnen die nadat de bloem ver- 
welkt is, in stevigheid en richten ze zich tegelijkertijd meer en meer op, zoodat ze AA ‚ In plaats van naar 
beneden, naar boven gericht, en stevig genoeg zijn om de dan vrij zware doosvruchten te dragen. 
Er Enda onderscheidene variëteiten van deze fraaie plant gekweekt, deels verschillend door de grootte, deels 
ook door de kleur der bloemen, terwijl er ook bontbladerige verscheidenheden bij zijn. Met gerustheid kan men 
| aam is, ze alle zeer fraai en aanbevelenswaardig 
zeggen, dat, niettegenstaande de geur dezer planten onaangena ) 
zijn, al is de één dat in meerdere mate dan de andere. 
…. . jr í E Eh 
B Keizersktonaf behooren, voor zoover ze niet vast kunnen blijven staan, zeer vroeg weder geplant te worden ‚ daa 
deze bollen een korten rusttijd hebben. Een kleine bedekking is voldoende om ze goed te laten overwinteren in den vollen grond. 
