combinatie, daar de bloemen op die der Lelie's gelijken, ‘maar het onderstandige vruchtbeginsel aan dat der Narcissen 
doet denken. 
De naam Hippeastrum, thans door velen gebezigd, ofschoon deze planten in den handel sn steeds ban 
genoemd worden, beduidt: Binnenstok ‚ welk woord geen nadere verklaring bnn 
Als de oudst bekende in de tuinen mag men beschouwen de Hippeastrum (Am) regina, die naar men wil reeds 
voor anderhalve eeuw in Bd bloeide, en Hipp. (am) villatum, die in 1769 in Europa van de Kaap de Goede 
Hoop werd ingevoerd, maar die ongetwijfeld aldaar vroeger uit Brazilië moet WES, zijn. In Voorhelm 
Schneevoogt’s Jcones plantarum rariorum (1792), waar dale soort zeer goed is afgebeeld, wordt de meening 
geuit dat deze van Ceylon We onehE zou zijn, en wel op grond hiervan, dat ze aanvankelijk (bij ons althans) als 
Crinum zeilanicum bekend was. Deze veondenteli is echter onjuist. Zuid-Amerika en inzonderheid Brazilië is als 
het vaderland der Hippeastrum-soorten te beschouwen. Zeker is het dat men al v vroeg, dose wederzijdsche bevruchting, 
hybriden dezer beide en deed ontstaan, waartoe echter later ook meer andere gebezigd werden. 
De en der en Ss zijn rood en wit. De eerstgenoemde leur komt echter in Dan bloemen i in z00 
velerlei nuancen voor, dat alleen Ene eene rijke varschendohen ontstaat, waarbij dan oog komt de inden Û 
wijzen waarop ze met wit gestreept zijn, terwijl eindelijk in vele een licht groene tint aan die verscheidenheid nog 
grooter uitbreiding geeft. Wit kan als de grondkleur beschouwd worden van Hipp. vittatum en der hybriden welke 
ontstaan zijn door bevruchting met het stuifmeel van deze, terwijl de roode aan verschillende soorten ‚ voornamelijk Hipp. 
autieum, brasiliensis, calyptratum, eguestre, fulgidum, reginae, pulverulentum, direet of indirect haar ontstaan te danken 
hebben. Voorts is de groene kleur in de witte hybriden ten deele afkomstig van Hipp. solandreeflorum, in de roode van 
Hipp. psittacinum. Als regel geldt dat in deze hybriden de kleur afkomstig is van den vader, de bloemvorm van de moeder. 
Hield men zich vroeger ol met zekere voorliefde hee met de cultuur dezer prachtige Amaryllideën, tis 
inzonderheid in de laatste Gas eeuw dat men daarin reuzenschreden heeft gedaan, en 'tis even zeker dat de Haar-. 
lemsche kweekers ook in ait opzicht hun ouden roem degelijk handhaven. Het overtuigendst bewijs leveren daan 
de prachtige collecties welke nu en dan door hen op de Nederlandsche tentoonstellingen worden ingezonden, maar 
meer nog wanneer men in ’t voorjaar de verschillende kweekerijen bezoekt. Men zal dán bloeiende verzamelingen 
dezer planten vinden, die werkelijk ‘de stoutste verwachtingen verre overtreffen, en de lende rodhtsaendien na 
welke sommigen zich aan deze cultuur toewijden. Op de en plaat, die gewijd is aan deze bolgewassen, 
zullen wij de knoppen, bloemsteng en An laten zien en tevens de wijze van kweeking behandelen. 
