PL. XVIL, 
Ranunculus Asiaticus zi. flore pleno. 
Een enkele blik op onze plaat, die, hoe goed onze schilderes en de lithograaf zich ook van hunne taak mogen 
en en , f 
| ed - 
gekweten hebben, toch verre bij de natuur achterstaat, zou, voor hem die deze DR 2 ig 
doende zijn om de planten zoo spoedig mogelijk te ontbieden, ten einde zich het genot te vere 
rijke en den sierlijke bloei in Ee ruime mate kan verschaffen. Het is dan ook zeker geen wonder, dat hare kultuur 
van zoo ouden datum is, dat men tot den oorsprong er van niet kan teruggaan, daar ze reeds in green tijden 
tot de lievelingsbloemen der Turken behoorden en ae naar venseninendt deelen van Europa zijn overgebracht 
Wanneer men deze bloemen ziet, herkent men daarin wel is waar de type van dit geslacht, de gewone 
kleine boterbloem onzer weilanden, Ranunculus acris, maar komt men tevens tot het besluit op hoe prachtige 
wijze de Natuur, door de verandering van enkele organen, eene veelvormigheid kan doen ontstaan, die oe hoon 
bewondering wekt. | 
Ook de in het Oosten thuis behoorende tuin-Ranonkel (Ranuneulus Asiaticus) heeft oorspronkelijk 
enkele bloemen. Deze bestaan uit vijf groene kelkblaadjes, vijf bloemblaadjes van verschillende kleur ‚ waarbinnen 
een groot aantal meeldraadjes, terwijl in ’t nd der bloem de stampertjes, in grooten getale, dichtopeengedrongen 
zitten en een min of meer kegelvormig lichaampje vormen. De stampertjes bestaan uit een vruchtbeginseltje, waarin 
slechts sn eitje — dus later één zaadkorreltje — aanwezig is en oe kort, schier onmerkbaar stijltje. 
Eene verbetering, uit een schoonheidsoogpunt, was het reeds toen hiervan weleer verscheidenheden met dub- 
bele bloemen werden aangetroffen, waarvan namelijk het aantal bloemblaadjes ten koste van eenige meeldraadjes 
verdubbeld was, of zelfs veel meer nog bedroeg. Deze dubbele of halten. Ranonkels waren en bleven eer- 
tijds lang de bij voorkeur gekweekte, tot eindelijk aan de geheel gevulde de voorrang werd toegekend. 
In deze bloemen zijn al de meeldraadjes verdwenen en En bloemblaadjes overgegaan, die niet, zooals dit vaak 
bij andere planten het geval is ‚ ordeloos dooreen geplaatst zijn, maar meestal in eene zuivere orde, genoegzaam 
dakpansgewijs over a liggen. Bij de volkomen gevulde zijn ook de a verden zoodat deze natuurlijk 
ten eenenmale onvruchtbaar zijn. 
Zoolang deze centrale organen aanwezig zijn, ook al is er Seen enkel meeldraadje in zulk eene bloem te 
vinden, zijn die toch nog tot zaadvoortbrenging geschikt, althans wanneer men het stuifmeel uit enkelbloemige 
op dezer stampertjes overbrengt. Daar men in dit geval niet behoeft te vreezen dat die bloemen door. haar Sn 
stuifmeel zullen bevrucht worden, kan men zeker zijn bij eene goede keuze der kleuren, nieuwe hybriden te 
zullen winnen. Dat dan ook het aantal dezer hybriden en de kleuren en nuances, die er in vertegenwoordigd zijn, 
zeer groot is, valt licht te begrijpen. Voortteling laos de worteltjes is echter veel gemakkelijker. Over het algemeen 
zijn de bloemen der Perzische Kanonkels welriekend. 
