PL IV, 
Iris Xiphioïdes. Ehrh. (lris Anglica Hort.). 
Het zeer uitgebreide geslacht Iris (het Grieksche woord voor regenboog, en welken naam Linnaeus vermoedelijk 
aan dit geslacht gaf, doelende op het kleurenspel ’t welk de bloemen opleveren) bestaat voornamelijk uit soorten 
met een door den grond kruipenden, vleezigen wortelstok (rhizoma). Enkele soorten echter behooren tot de bol- 
gewassen, en hieronder ook de Spaansche Iris (I. Xiphium L.) en de verkeerdelijk aldus zoe Engelsche Iris 
(L. Xiphioïdes. Ehrh.). Deze laatste toch behoort eigenlijk in Spanje en het zuidelijkste gedeelte van Frankrijk te huis. 
Naar men wil zou men haar echter allereerst in Engeland (volgens Loudon reeds sedert 157 1) als tuinplant gekweekt 
hebben, zoodat zij vandaar meer algemeen verspreid is geworden. 
Wat hare groeiwijze aangaat ‚ komen deze beide soorten veel met elkaâr overeen, en toch leveren ze een genoeg 
in ‘toog loopend verschil jn ‚ dat zelfs de leek, die ze ééns gezien heeft, er zich niet meer in vergissen kan. 
Vooreerst toch is de Engelsche Iris in alle opzichten krachtiger in hare ontwikkeling, ze worden iets, hoewel niet 
veel hooger’ en de bladeren zijn breeder; voorts zijn de bloemen grooter, ’t welk voornamelijk het gevolg is van 
den meerderen omvang der arie buitenste bloembladeren; maar zeker niet het minst duidelijke kenmerk is dit, dat 
terwijl in de bloemen der Spaansche Il. het geel de hoofdrol speelt, deze kleur in die der Engelsche steeds tot het 
uiterste minimum gereduceerd blijft, zoodat men bijna kan zeggen, dat die kleur daarin ontbreekt, terwijl nak blauw 
en violet, met wit geschakeerd er in vele nuancen in wordt aangetroffen. Een massif met IL. Xiphioïdes bezet biedt dus 
eene groote verscheidenheid van kleuren Re waardoor, gevoegd bij den eigenaardigen en sierlijken vorm der bloemen , 
een inderdaad verrassend effect wordt te weeg gebracht. De Engelsche Iris bloeit in de maand Juli. 
PL: Vs 
Ranunculus Turban grandiflora. 
Alleen op den naam afgaande zou men denken, deze fraaie Ranonkel tot de Turksche soorten behoorde. Dit 
is echter het geval niet, hetwelk genoegzaam blijkt o. a. uit den vorm der bloemen en den lateren bloeitijd. Hoewel - 
veel grootbloemiger dan de bekende Persische Ranonkels, behoort zij toeh ongetwijfeld tot deze laatste. Wij hebben 
’ 
den naam Turban grandiflora behouden, omdat zij alléén onder dezen bekend is, en ook door velen nog onder de 
Turksche R. gerekend wordt. Deze verscheidenheid kan niet genoeg aanbevolen worden. Zij is buitengewoon mild- 
ur 
