Terwijl toch de bladeren van de Monoeotyledonen in ’talgemeen zich kenmerken door hun onvertakt nerven- 
en aderstelsel en deze, tzij ze in zijdelingsche richting van een hoofd- of middennerf naar den rand loopen, of allen 
van den voet naar den top des blads gericht zijn, steeds parallel loopen en dus geen adernet vormen, zooals men 
in alle bladeren der Dieotyledonen opmerkt, wijkt de familie der Aroideën hiervan af en komt zoowel de nervatie 
als de vorm dr bladeren met die der Dicotyledonen overeen. 
Ook de bloeiwijze is karakteristiek. Deze bestaat vooreerst ûit een bloeischeede, die bij de Richardia africana 
zuiver wit, bij enkele anderen groenachtig-geel, bij velen groen en bij zeer enkelen rood of purper is. \ 
Deze bloeischeede, die door velen voor de bloem wordt aangezien, is niets anders dan een omhulsel of ‚ als 
men 00 ie een algemeene woning voor een groot aantal bloemen van tweeërlei Son Die bloemen zijn zeer 
klein en onvolkomen Ze zijn veelal in vrij grooten getale geplaatst om een vleezige spil, die zich midden in de bloeischeede 
bevindt; deze spil wordt de bloeikolf genoemd. Dááraan onderscheidt men met het gewapend oog tweeërlei bloempjes , 
de eene slechts uit meeldraden bestaande, en iets lager de andere slechts door een vruchtbeginseltje vertegenwoordigd. 
Het topgedeelte van dien bloeikolf is gewoonlijk naakt, d.i. met geen bloempjes of organen , die er op gelijken, bezet. 
Het ontbreekt deze fraaie plant, die in Zuidelijk Afrika oorspronkelijk is en ook op St. Helena gevonden wordt, 
nief aan namen. Het allereerst noemde Commelin haar Arum aethiopicum, later ontving ze van Linnaeus den naam 
Calla aethiopica, welken naam ze in vele kweekerijen nog tegenwoordig draagt ; Sprengel noemde haar Colocasia en 
vervolgens Zantedeschia aehfdopie ‚ welke laatste naam tegenwoordig door sommige kruidkundigen gebezigd wordt. 
Het meest algemeen komt ze echter voor onder den hierboven vermelden naam Lichardia africana. Aldus werd ze 
genoemd door den Duitschen kruidkundige Kunth, die zich op het benen der beschrijvende kruidkunde zeer verdien - 
stelijk heeft gemaakt. Ze draagt dezen naam vermoedelijk ter eere van den Franschen kruidkundige Ach. Richard, 
mogelijk ook bedoelde Kunth een hulde aan diens vader L. C. M. Riehard, een kruidkundig reiziger, die in 1821 
te Parijs overleed. 
De witte Aronskelk werd reeds in ’tbegin der 18de eeuw in Europa ingevoerd: en o. a. afgebeeld in het in 
1805 verschenen 21ste deel van Curtis’ Botanical znne tab. 832. 
Hoewel eigenlijk een waterplant, kan ze ook zeer goed buiten ’t water gekweekt worden. Toch bevordert 
het plaatsen van een schotel met water onder de pot zeer de krachtige ontwikkeling. Het is vooral tijdens den 
bloei, als de 80 à 100 centim. hooge bloemsteel zich recht tusschen de frischgroene bladeren nt eene ware 
sierplant, die zoowel voor tuin- ais voor kamerversiering wezenlijken dienst kan bewijzen. 
Kweekt men haar in ’t water en staat ze p.m. 50 A 60 cent. diep, dan behoeft men geen vrees te koesteren, 
dat de winterkou haar zal deren. In de lente brengt men dan de potten weêr dichter aan de oppervlakte van het 
water. Gemakkelijk kan men de in potten gekweekte planten echter laten overwinteren in een kouden bak of L oranjerie. 
