bloemen, in major en minor. Ook treft men eenige andere verscheidenheden aan, waarvan de volgende de 
» 4 
meest bekende en schoonste zijn: blanda, rosea perfecla, speciosa purpurea. De Belladonna's zijn alléén voor 
den vollen grond geschikt en moeten des winters behoorlijk gedekt zijn. De bollen worden geplant ter diepte van 
25 à 30 centimeters en behooren slechts om de vier of vijf jaren verplant te worden, anders bloeien ze slecht of 
in het geheel niet. 
FL AUD 
Ixia viridiflora zn 
Ixia maculata 7: var. viridiflora. 
Groene bloemen bezitten in den regel weinig aantrekkelijks voor het groote publiek. Bloemen toch moe ten aan 
het plantenrijk kleur en leven geven, en, zijn ze groen, dan komen ze tegen de bladeren niet uit. Ook worden groene 
bloemen niet dan bij uitzondering aangetroffen, immers de kleur der bloemen staat met de instandhouding der soorten 
in veel nauwer verband dan men vroeger vermoedde, en waarvan men eerst zekerheid verkreeg, sedert Darwin’s 
onderzoekingen omtrent de bevruchting der bloemen het boven allen twijfel dat de insecten daarbij een zeer 
belangrijke rol te vervullen hebben. Hieruit nu volgt als van zelf het vermoeden — dat eigenlijk veel meer dan bloot 
vermoeden is a dat zoowel de kleuren als de geuren der bloemen lokmiddelen zijn, waardoor ze als ’t ware de 
kn tot zich nooden, om haar bij de bevruchting behulpzaam te zijn, welke taak deze diertjes onbewust ver- 
vullen, slechts jacht makende op den geurigen nectar, die onder in de bloem voorhanden is. 
Het is echter hier de plaats niet om verder hierover uit te weiden, zeker intusschen is het, dat, al zijn groene 
bloemen over het algemeen weinig sierlijk, dit toch niet belet dat er velen zijn die er belang in stellen , juist omdat 
ze tot de uitzonderingen moeten gerekend worden. | 
Maar ook op dien regel, dat ze niet sierlijk zijn namelijk, komen enkele uitzonderingen voor. vn b. v. een 
groene Roos, een groene Primula (beiden toch treft men nu en dan aan) al zeer weinig in ‘toog, geheel anders is 
het met de groene Imia, tendeele het gevolg hiervan dat de kleur dezer bloemen „vroolijk groen” zou kunnen genoemd 
worden, maar dat voor een deel ook hieraan is toe te schrijven dat ze niet geheel groen zijn, maar dat de zes 
bloemblaadjes waaruit ze bestaan, aan hun voet een donker violette vlek hebben, tengevolge waarvan het cen- 
trum der bloemen zeer donker is, welke kleur dan plotseling in licht-groen overgaat. Hierdoor, en ook wijl ze bij 
zonnig weder steeds wijd openstaan ‚ verkrijgen ze het voorkomen van groene sterren. 
Wij behielden den in den handel algemeen gebruikelijken naam wia viridiflora, teneinde geen noodelooze ver- 
warring te veroorzaken. De plant echter, door Lamarck aldus genoemd, is niet, gelijk men naar aanleiding van dien 
eigen naam zou vermoeden, een zelfstandige soort, maar veeleer een variëteit eener soort die reeds door Linnaeus 
onder den naam Ixia maculata werd beschreven, en die zich door meerdere verscheidenheden kenmerkt. Ze behoort 
dus eigenlijk genoemd te worden /xia maculata var, viridiflora of de gevlekte /aia met groene bloemen. 
