Evenals de meesten van dit rijke geslacht, is ze oorspronkelijk van de Kaap de Goede Hoop afkomstig. Reeds 
vóór ruim zev 
entig jaren kwam ze in de tuinen voor ‚ en werd dan ook in 1803 Eren Sims in Curtis’ Botanical 
Magazine onder haar waren wetenschappelijken naam beschreven en (tab. 549) afgebeeld. 
Waarschijnlijk komen wij later op dit bij uitnemendheid fraaie geslacht van Kaapsche bolgewassen terug. 
Hoewel eenige kweekers deze prachtige Iwia steeds in een bak planten , zoo is dit echter geen vereischte. Ze kan, 
evenals de meeste Ixia’s, zeer goed in den vrijen grond gekweekt worden. De beste tijd echter om ze te planten is het laatst 
van October. Plant men de Zwia voridiflora vroeger, dan komen ze doorgaans nog vóór den winter op, wat niet verkieslijk 
is, omdat de plantjes dan zeer lijden, Daar de bolletjes niet diep geplant mogen worden, moet de bedekking gedurende 
den winter zoo dik zijn, dat er de vorst niet door kan dringen. In ’t voorjaar doet men voorzichtig met het ontdekken 
trapsgewijze te doen plaats vinden. Het behoeft zeker geen betoog dat hoe meer van deze fijne plantjes bijéén ge- 
plaatst worden, hoe grooter ook het effect is gedurende den bloeitijd. In Juli of Augustus neemt men ze weder uit 
den grond. De Zia wiridiflora behoort ongetwijfeld tot de kleinoodiën onder de bolgewassen. 
PL. XLI. 
Ranunculus Africanus. 77, Romano et var. Séraphique d'Alger. 
De Turksche Ranonkel onderscheidt zich van de gewone of Perzische door haar grootere, breedere, min 
of meer grijsgroene bladeren, die wijd zijn uitgespreid, maar welker slippen kiel diep uitgesneden zijn. 
Ook worden de stengels forscher, terwijl de bloembladeren langer, maar, inplaats van wijd uiteenstaande, 
min of meer naar boven omgebogen zijn, waardoor de bloem een meer gesloten voorkomen verkrijgt. In den regel 
zijn de bloemen volkomen gevuld en regelmatig van vorm. Het gebeurt echter meermalen — voornamelijk wanneer 
de plant zich buitengewoon sterk ontwikkeld heeft — dat uit het hart der bloem een tweede doch kleinere bloem 
te voorschijn komt. Bij de Perzische verscheidenheden heeft men dit — voor zoover we weten — nooit waargenomen. 
De Turksche zijn, gelijk haar steviger bouw reeds doet vermoeden, beter tegen den winter bestand en ook iets 
vroeger dan de Perzische. De Séraphigue geeft nu en dan wel eens bloemen gedeeltelijk rood , gedeeltelijk geel, of neemt ge- 
heel de lon: der Romano aan. Deze kleurverandering komt ook voor bij andere Turksche verscheidenheden , vooral bij 
de Turban doré en Merveilleuse. Deze, inzonderheid, schijnen veel geneigdheid te hebben om weêr tot de oorspron- 
kelijke soort, de Romano, terug te gaan. 'tIs zeer moeielijk, om die beide soorten vrij van roodbloemige te houden , 
die daarenboven dikwijls een volgend jaar haar normale kleur terug hebben. 
Die verandering heeft echter niet zóó menigvuldig plaats als men wel zou denken. Veel Romano’s toeh komen voor in 
de partijen Black Turban, Merveilleuse en Turban doré doordat de klauwtjes in ’t minst niet van elkander te onderscheiden 
zijn. De voortteling der Ranonkels gaat buitengewoon snel; geraken dus enkele holleges van verschillende verschei- 
denheden door elkander, zoo krijgt men zeer spoedig, vooral als de partijen wat slecht gebloeid hebben , een groot 
