meer algemeen te maken. Thans is zij zeer verspreid en wordt in grooten getale gekweekt. Bij duizenden wordt deze 
Lelie jaarlijks door de Hollandsche bloemisten naar het buitenland verzonden. De naam Zongiflorum doelt natuurlijk 
op de lengte van de bloembuis, die door de toenadering der bloembladeren gevormd wordt, en waarvan die, welker 
bloemen min of meer overhangen, allen in het zuid-oostelijk gedeelte van Azië thuis behooren. Ofschoon deze bij 
uitnemendheid de „langbloemige” heet, zijn er toch, welker bloemen nog langer zijn. Meer oude namen hebben 
door latere ontken hunne waarde voor de soort, die ze aanduiden, verloren. Voor den kweeker echter is het 
voldoende te weten, welke er bedoeld wordt. 
Van deze Lelie komt ook eene bontbladerige variëteit voor, L. longiflorum altbo-marginatum, die om de sierlijk 
zilverwit gerande bladeren aanbeveling verdient, doch zeer schaarsch is. De longiflorum begint in ’t najaar, vooral als 
ze niet opgenomen geweest is, vrij spoedig weder te groeien, zoodat voor deze soort niet zoo’n geruimen tijd ter ver-_ 
zending beschikbaar blijft, als dit o.a. het geval is met de ZL. speciosum en hare variëteiten. Stoort men ze als de 
nieuwe spruiten en wortels reeds gevormd zijn, dan berokkent dit steeds groot nadeel. Met eenige bedekking weêrstaat 
deze Lelie zeer goed onze winters. Doch in het voorjaar, als de spruiten boven den grond komen, moet ze het 
voorwerp zijn van bijzondere zorg, daar ze dan zeer gevoelig is voor de vorst en een enkele nacht haar groote 
schade kan toebrengen. Men neme dus maatregelen om de L. longiflorum voor nachtvorsten te beschutten. Ten 
slotte willen wij er opmerkzaam op maken — voor zoover dit nog noodig is — dat deze soort zich B leent 
om langzaam vervroegd te worden. Meermalen heeft men in April deze Lelie in potten gekweekt gezien met 3 à 4 
bloemen op ééne steng, ware prachtplanten. Onder glas gekweekt groeit de L. longiflorum echter veel bande de 
het geval is, wanneer ze in den vollen grond geplant is. 
Plaat 
Lilium chalcedonicum. 7, 
Deze Lelie behoort tot de oudste burgeressen van dit geslacht in de en was weleer vooral in Nederland 
zeer in trek. Ze wordt vrij algemeen beschouwd als afkomstig te zijn uit Klein-Azië, wat echter door RE 
betwijfeld wordt, maar toch zeer waarschijnlijk is. Omtrent de allereerste invoering in Europa wordt verhaald dat 
de kruisvaarders haar uit Palestina zouden medegebracht hebben, wat echter alleen op gissing berust en door geenerlei 
bewijs wordt gestaafd. Hoe dit zij, het is te Weenen dat hare aanwezigheid het eerst door een betrouwbaar auteur, 
de PEcluse, (ook Clusius genaamd) werd geconstateerd. Ze zou uit Constantinopel aan eenige adellijke dames zijn 
toegezonden geworden. Later ontving Clusius er aldaar zelf zaden van door David Ungnad, in 1572 of. 73 ambassadeur 
bij den Sultan. 
