omstreken van de oude residentie Susa (het tegenwoordige Schuster) en‚ hoewel reeds sedert drie eeuwen gekweekt, 
zijn die, welke men thans in de tuinen bezit, nog in alles aan de oorspronkelijke gelijk, waaruit blijkt dat deze plant 
geene neiging tot verandering heeft. 
_ 
In de volgende regelen vindt men alles samengevat wat de cultuur dezer Iris betreft. Men plante vooral niet 
vóór het einde van November. Geschiedt dit vroeger, dan komt deze soort reeds in den winter of zeer vroeg in het 
voorjaar op. Het is dan natuurlijk nog geen tijd om te ontdekken. De nieuwe scheuten worden derhalve geel en 
verwend en zullen later blijken niet bestand te zijn tegen de nachtvorsten. Plant men ze echter op bovengemelden 
tijd, dan komen ze eerst in het laatst van Februari of begin Maart op. Korten tijd te voren kan het winterdek — 
dat niet bijzonder dik behoeft te zijn — eenigszins verdund worden. Ongeveer half Maart wordt alle bedekking weg- 
senomen en moeten de planten nog eenigen tijd beschut worden met takken of rijsjes. Ook tegen den wind dient 
eenige voorzorg genomen te worden, zoodat ze vooral tegen en in den bloeitijd hieraan niet blootgesteld zijn. 
Gewoonlijk is het einde van Juni of begin van Juli de tijd om de [. susiana uit den grond te nemen. Lijn de knollen 
nog niet begonnen met nieuwe spruiten te maken, dan kan zonder nadeel eenige dagen gewacht worden. Doch in 
den regel is dit omstreeks Juli het geval en zal het begin van nieuwe neuzen aan weerszijden van den voet der stengels 
reeds zichtbaar zijn, wanneer men planten opneemt. Dan is het de tijd om de Z. swsiana te rooien. Men store er 
zich niet aan of de planten nog groen en in vollen groei zijn, want wordt er gewacht met het opnemen, dan zullen 
de nieuwe spruiten vrij spoedig te veel ontwikkeld zijn om nog gestoord te kunnen worden en is men genoodzaakt 
de planten te laten staan. Van rusttijd je geen sprake, daar het geheel de aard dezer Iris is om door te groeien. 
Toch is dit in ons klimaat en ook in andere landen, die ongeveer dezelfde winters hebben, niet wenschelijk, omdat 
ze dan gedurende de wintermaanden te veel lijden. Ook schijnt — althans volgens onze ondervinding — het door- 
groeien geen gunstigen invloed uit te oefenen op het bloeien. Sedert geruimen tijd behandelen wij onze I. susiana 
op de enn wijze. Menigmaal hadden wij van vijftig tot honderd bloemen op een bed van gewone grootte. 
Onthielden wij ze den rusttijd, dan was het aantal bloemen aanmerkelijk minder. Het is onnoodig uit te weiden 
over het verrassend schoone gezicht dat deze prachtige soort oplevert als zoovelen tegelijk in bloei staan. Men bepale 
zich dan ook niet tot een enkelen knol, maar plante eenigen bijeen. Dadelijk na het opnemen kunnen die knollen, 
welke meer dan één sterken neus hebben, dooréén gesneden worden. Echter zoo dat elke neus een voldoend stuk 
van den wortelstok overhoudt. Men overdrijve deze verdeeling niet, omdat de planten anders te veel verzwakken. Vooral 
de liefhebbers, wien het minder om de hoeveelheid dan wel om krachtige planten te doen Is, moeten dit werk met 
zorg verrichten. Ook het groene lof en de wortels snijdt men dadelijk na het opnemen af. Vervolgens worden de _ 
knollen dun uitgespreid op eene luchtige en lichte plaats binnenshuis. Ze zullen spoedig droog genoeg zijn, om 
zonder eenige verdere zorg tot den volgenden planttijd bewaard te kunnen worden. 
