ALBUM VAN EEDEN, 
PL. LV. 
Hyacinthen. Marie en Alba maxima. 
De plaat bewijst voldoende dat dit tweetal variëteiten tot de élite der enkele Hyacinthen gerekend an worden. 
Beide behooren dan ook tot die soorten, welke de grootste trossen geven. En wat de bollen betreft: Alba maxima 
heeft er een van den eersten rang en die van Marie is zóó schoon, zóó prachtig gevormd en groot, dat ze onge- 
twijfeld met graagte zou gekocht worden, ook al kwam er nooit iets anders dan eene steng met een luttel getal 
nagels uit. Want onder het publiek heerscht in ’talgemeen nog steeds het dwaalbegrip dat de grootste bollen de 
grootste bloemen geven, en wil men in den regel niet gelooven, dat eene variëteit — die altijd een kleinen bol 
heeft — soms verre eene soort overtreft, dat een groote bollenmaker is. Menige hoogst verdienstelijke verscheidenheid 
is hierdoor op den achtergrond geraakt, hoewel ze om hare fraaie bloemen in de eerste rijen behoorde te staan. 
Marie en Alba maxima, beide groot van bloem en groot van bol, voldoen daarentegen aan alle eischen, al mag 
ook een enkele liefhebber het blauw der eerstgenoemde niet sprekend en ietwat somber vinden. Het is dan ook 
van de vroegste tijden af niet mogelijk geweest om het iedereen naar den zin te maken. 
PL. LVI. 
Tigridia Pavonia. zez. (Ferraria Tigridia. sims.) 
De Tigridia’s vormen een klein geslacht, alle van Mexicaanschen oorsprong, en waarvan slechts een paar soorten 
meer algemeen, hoewel verre van zeer algemeen, in de tuinen worden aangetroffen. Vroeger werden de hiertoe 
behoorende soorten gerekend tot een daaraan zeer na verwant geslacht, HFerraria, te behooren, gelijk ze dan ook 
bij velen nog tegenwoordig beter onder dezen naam dan onder genen bekend zijn. Dit geslacht, eveneens uit slechts 
weinige soorten, aan de Kaap de Goede Hoop thuis behoorende, “samengesteld, werd aldus door Linnaeus genoemd 
ter gedachtenis van Giov. Battist Ferrari, een Jezuit uit Siena, die zich ook als botanist door een paar kruidkundige 
werken onderscheiden had. Het later aangenomen geslacht Tigridia werd door den Franschen kruidkundige de Jussieu 
alzoo genoemd naar de tijgervlekken, waardoor de bloembladeren gekenmerkt zijn. De naam is afgeleid van het 
Grieksche woord tigris (tijger). De Tigridia Pavonia, (de oude Ferraria Tigridia dus) werd reeds in het jaar 1796 
ait Mexico in Europa ingevoerd. Ontegenzeggelijk verdient deze de eereplaats onder de Tigridia-soorten, zoowel om 
de grootte der bloem, als om hare schitterende kleuren. Onverschillig of men deze bloemen van von of nabij ziet, 
altijd maken ze een grootschen indruk. 
De Tigridia Pavonia is een bolgewas met een bebladerden stengel, die 30 à 50 centim. hoogte bereikt. De 
bladeren, die met hun voet den stengel omvatten, zijn zwaardvormig, gelijk men het noemt; ze loopen spits toe 
en zijn in de lengte sierlijk geplooid. Aan den top van den stengel verschijnt in de maand Juli eene bloemscheede, 
uit twee tegenover elkander staande en elkaar geheel omvattende blaadjes bestaande, die zich echter aan hun top 
