weldra van elkander verden wanneer de knop zich een weg naar buiten baant. Zoodra die verschijnt, kan 
men zeker zijn dat de bloem den volgenden en geopend zal zijn. Reeds zeer vroegtijdig wijken de bloembla- 
deren dan van elkander af en tegen zeven uur of iets en al naar het weder helder en de zon Kaehtg IS, 
staat de bloem wijd open. | | 
Jammer inderdaad is het, dat deze bloemen even kort van duur als sierlijk van vorm en prachtig van kleur 
zijn. Nauwelijks toch is het middag geworden of ze zijn weer gesloten, gesloten om zich niet meer te openen; ze 
zijn. geheel verwelkt en hangen slap en onooglijk naar beneden. Maar daarom is de bloeitijd der plant nog 
niel voorbij; integendeel, die is pas begonnen, want na een paar dagen komt er uit diezelfde bloemscheede eene 
andere bloem te voorschijn, en dit herhaalt zich daarna nog eens en veelal nog meer. Meestal echter brengt dezelfde 
stengel drie bloemen voort. Het sierlijkste effect maken de Tigridia's, wanneer men er vele bij elkander plant, 
vooral wanneer de hier afgebeelde donkerroode door een of twee rijen der goudgele FT. conchüflora of hare variëteit 
canariensis omgeven ET Bovenstaande regelen ontleenden wij aan het bekende prachtwerk „Flora”, waarin 
eene afbeelding van de Tigridia conchiiflora te vinden is. 
De grond moet voor deze planten niet te zwaar, maar zandig en voedzaam zijn, terwijl een open standplaats 
noodzakelijk is. Wel is waar openen de bloemen zich ook op eene half beschaduwde plek, maar toch kan men 
zonneschijn als een vereischte voor een goeden bloei beschouwen. Men neemt ze laat in het najaar, liefst in November, 
uit den grond en plant ze weder in het laatst van Maart. De cultuur van deze schoone gewassen is dus zeer 
gemakkelijk, doch het bewaren der bollen gedurende den winter tamelijk iest Het eene jaar b.v. blijven ze zeer 
goed over; een volgend jaar, geheel op dezelfde wijze behandeld, verrotten ze. Wij gelooven dat, als de grond 
niet te vast en te nat wordt in den winter, het dan beter is de Tigridia’s Ben staan en behoorlijk te dekken. 
Velen geven echter de voorkeur om ze uit den grond te nemen; dan is het raadzaam de bollen, als ze winddroog zijn, 
te kuilen in droog zand of aarde en verder op een vorstvrije plaats te laten overwinteren. Het is ons echter niet 
mogelijk om een afdoende wijze van behandeling der Tigridia-bollen. in den rusttijd aan te geven en voegen alléén 
hierbij, dat, zorgt men niet voor eene zeer droge plaats, in den regel weinige dagen, soms uren voldoende 
zijn om geheele partijen te doen verloren gaan. De Tigridia’s bij vuur te drogen geeft zeer dikwijls goede 
uitkomsten. De schaduwzijde is echter, dat de bollen op den duur te veel uitdrogen en daardoor verzwakken. 
PL. IVIL 
Fritillaria Meleagris. 7, 
Het kievitsei, ook wel de kievitsbloem genoemd, is een inlandsche plant, hoewel zij als zoodanig misschien 
aan velen niet bekend zal zijn. Ze komt bij uitnemendheid voor op vochtige weilanden, en prijkt daar met hare 
meestal bruinpaarsche bloemen — somtijds ontmoet men er ook met witte — niet zelden in grooten getale, inzon- 
derheid in eene der Noordelijke provinciën van ons land. De naam Fritillaria is, ofschoon het geslacht eerst door 
Linnaeus zuiver bepaald werd, reeds afkomstig van den Franschen kruidkundige Tournefort en is afgeleid van het 
Latijnsche woord fritillus, terwijl de soorisbenaming Meleagris van het gelijkluidende Grieksche woord afkomstig is 
