Zoo ergens, dan komt hier sprekend uit, hoe weinig middelen de natuur behoeft, om iets voort te bren def 
dat aan ieders schoonheidsgevoel voldoet; immers het is ondenkbaar, dat zelfs hij, die overigens in dit opa 
streng in zijn eischen is, niet door deze plant, als ze, goed ontwikkeld, in vollen bloet staat, zou tevreden gesteld 
worden. En toch ziet men aan deze plant niet anders dan een zestal bloembladeren van hoogstens acht millimeter 
breedte en drie centimeter lengte, nu wat lichter, dan wat donkerder blauw, welk laatste b. v. ln uit de boven | 
aangehaalde afbeelding van Lindley; deze bloembladeren zijn wijd uitgespreid zoodat ze Ee ster vormen en 
veer zes centimeter in doorsnede; voorts zes meeldraden, die genoegzaam recht OEE van onderen iets breeder 
dan aan den top, en zeer teeder blauw gekleurd zijn, doch die elk een beweegbaar helmknopje dragen, dat er in 
horizontale richting boven op staat en, na het openbarsten, ‘t welk spoedig plaats grijpt, met een lichtgeel stuit 
meel wordt overdekt. In ‘tcentrum, en op den bodem der bloem een kegelvormig, licht groen vruchtbeginsel, uitloo- 
pende in een draadvormigen stijl, die even lang is als de meeldraden. Meer niet. 
De bloem is zoo eenvoudig mogelijk van vorm, en toch, de kleur der bloembladeren, waartegen het heldere — 
geel der met stuifmeel bedekte helmknopjes zoo vroolijk afsteekt, en het groene vruchtbeginsel dat op zijne beurt _ d 
200 aangenaam constrasteert met het blauwe bloemdek, dit te zamen geeft aan deze bloem een ongemeene bekoorlijkheid, 
| Hiertoe deet zeker niet weinig bij dat ze ten getale van p. m. vijf-en-twintig een tros vormen van ongeveer | 
twee decim. lengte, waaraan gemiddeld acht à tien bloemen te gelijk open zijn. 
De Camassia esculenta is tot hiertoe de eenige REGELEN van dit geslacht, hetwelk door Lilien 
aldus genoemd werd naar het woord Quamash of Camas, onder welken naam bij de Indianen van het Oregon-gebied 
de bollen er van, een hunner geliefdste spijzen, bekend zijn; van daar dan ook de soortsnaam, die op dit huishou- 
delijk gebruik doelt. 
Even als van vele andere plantsoorten met oorspronkelijk blauwe bloemen, bestaat ook van deze Camassia een 
witbloemige variëteit, die reeds in 1826 door Dr. Scouler van de Noord-Westkust van Aen in Engeland inge- 
voerd isen in 4897 door Dr Ll Hosker het 54e deel van het Botanical Lan werd afgebeeld; deze 
schijnt echter nog veel minder bekend te zijn dan de blauwe, en verliest het dan ook van deze in schoonheid. 
Ook bestaat er eene variëteit met donkerblauwe bloemen, die mede zeer fraai is en op de catalogi voorkomt als 
G. esculenta atro-coerulea. 
Ten einde mogelijke vergissing te voorkomen, maken wij hier de opmerking dat de a variëteit der echte 
Camassia esculenta door Hooker t. a. p. werd beschreven als Scilla esculenta flore albo, terwijl in hetzelfde werk 
(tab. 1574) door Gawler een blauwbloemige Sc. esculenta was afgebeeld, die dan ook door Hooker geciteerd wordt. 
Íntusschen is dit een geheel andere plant, en wel de echte Seil/g esculenta, die zich vooral door de veel kleinere bloemen 
kenmerkt. Overigens ontving de hier dieheed plant nog de namen Phalangium Quamash, Pursu.: ‚ Phalangium 
escutentum, Nurr., en Anthericum esculentum, SPRENG, terwijl ze bij de Inlanders bekend Is als „Quamass of Camass roof” 
Dit fraaie bolgewas verdient inzonderheid hierom Aanleg te worden, wijl het onder behoorlijke bedekking zeer 
goed in den vollen grond tegen de winterkoude van Midden- -Europa bestand is en dus zeer weinig zorg en moeite 
vereischt, waartegen de fraaie en milde bloei, die ongeveer half Mei plaats 
NN 
ennn 
vindt, overigens ruimschoots opweegt. 
