heid van den bloei te verhoogen, daar de kleuren der bloemen steeds het voordeeligst tegen of nevens het groen 
der bladeren uitkomen. 
Toch aarzelt niemand de goudlelie, wier bloemen in de zon gezien letterlijk als met goud doorweven zijn, 
onder deo bloeiende bolgewassen te rangschikken. De flinke, fraai symmetrische bloemvorm, de donker 
bloedroode kleur — die echter moeielijk is weêr te geven — maken inderdaad een indruk die blijvend is, en hij, 
die de bloemen eens heeft gezien, vergeet ze nimmer. 
De naam Amaryllis formosissima, gelijk Linnaeus haar noemde — vroeger heette zij Ldlio-Narcissus Jacobaeus 
met nog enkele adjectieven — heeft nog steeds het burgerrecht, niettegenstaande de Engelsche kruidkundige 
tiene haar in zijn in 1837 verschenen „Amaryllidaceae” tot de type van een bijzonder geslacht verhief, dat hij 
Sprekelia noemde. Er bestaat van de hier afgebeelde soort eene verscheidenheid glauca genaamd, die echter geene 
meerdere waarde heeft. 
De bollen verkeeren gedurende den winter in een toestand van volmaakte rust en moeten dan droog en vorstvrij, 
zelfs op eene warme plaats bewaard worden. Naar ons zomer- klimaat schikt zich deze plant overigens volkomen , 
en nauwelijks is ze in het voorjaar, in April, in den open grond geplant of de donkerroode knoppen komen daaruit 
te voorschijn. Eene maand na de Planting of iets later, al naar de voorzomer warm Is, staan ze in bloei. Elke bol 
geeft één à twee bloemstengen, die 20 à 25 centimeters hoog worden en ééne eenigszins naar beneden gebogen 
bloem dragen. De bloem duurt vrij lang en levert derhalve even veel, zoo niet meer genot, dan vele andere 
planten die tal van bloemen voortbrengen, maar welker schoon na één of een para voorbij is. In October 
of November neemt men ze uit den grond, snijdt lof en wortels af en worden ze bewaard als hierboven is 
aangegeven. Niet alleen is de Sprekelia formosissima geschikt om in potten of schotels, maar zelfs om zeer 
gemakkelijk in de kamer te bloeien op glazen met water gevuld. Doch altijd moet een voldoende rusttijd voorafgaan. 
Het is overigens onnoodig hier verder over den lof uit te weiden der bloem die de ridders van St. Jacques 
de Calatrava op hunne kleederen gestikt hadden, en daarom bij de Franschen nog steeds Lis St. Jacques, bij 
de Engelsche Jacobea Lily heet, en om die reden weleer als Lilio-Narcissus Jacobaeus onderscheiden werd. 
hÀ 
PL. LXXV. 
Calochorti spec. div. 
Van het. prachtige geslacht Calochortus werden omstreeks de jaren 1831 en 1833 eenige soorten in Europa 
door Douglas uit Californië ingevoerd. Toch waren deze keurige bolgewassen tot voor eenigen tijd zoo goed als 
uit Californië ingevoerd, waar ze in sroot aantal worden aangetroffen op warme, droge en steenachtige plaatsen, 
zoowel in valleien als op berghellingen. Vrij algemeen is de klacht dat de Galochorti moeilijk en lastig zijn om te 
kweeken. Doch de goede resultaten die door verschillende kweekers verkregen worden, hetzij dat ze deze bolge- 
wassen in bakken, in potten, of in den vollen grond planten, overtuigt tegenwoordig menigeen van het ongegronde 
