De Tulipa elegans en Tulipa retroflexa, ofschoon onder de twijfelachtige soorten opgenomen, zullen toch B 
denkelijk wel als variëteiten moeten beschouwd worden. Omtrent haren oorsprong is ons echter niets bekend. 
De Tulipa viridiflora — ongetwijfeld eene tanden van 7. Gesneriana. Linn., ete tot die karakteristieke | 
afwijkingen in de natuur, die nooit missen de opmerkzaamheid te trekken. Groene bloemen mogen ie eigenaardige de 
aantrekkelijkheid missen, welke de bloemen in het algemeen aan de kleuren te danken hebben, juist omdat ze, bij 
zeer uiteenloopende geslachten, maar be altijd betrekkelijk zeldzaam voorkomen, staat men er gaarne bij stil ‚en 
dit te eer, wanneer men weet dat men hier te doen heeft met een teruggang in de natuur, waardoor zij zelve ons 
leert, hoedanig de bloembladeren eigenlijk te beschouwen zijn. In dit geval nemen zij slechts de kleur, in EE 
andere ook den vorm der gewone bladeren weder dt de leveren dus het bewijs, dat hetgeen Goethe leerde omtrent 
de gedaantewisseling der planten, inzonderheid bij de bloemdelen. op goede gronden rustte. da 
Van de groene Tulp bestaat eene verscheidenheid. die iets vroeger bloeit en onderscheiden En Er 
FT. viridiflora praecow. Wanneer men op een bed eenige van deze verschillende Tulpen Bd plant, zal men — 
men kan daar volkomen gerust op zijn — er niet minder voldoening van hebben, dan wanneer het vol stond met de 
1 
prachtigste hybriden. 
PL, LXXXI, 
Galanthus nivalis. 75 Galanthus nivalis var. flore keen Hort. 
Scilla sibirica. Andr. 
Het Sneeuwklokje is de liefste onzer voorjaarsbloemen, Ad van duizenden. Het is een kind van Midden- 
Europa, naar sommigen willen oorspronkelijk uit de bergstreken van Auvergne en Zwitserland afkomstig, doch 
tegenwoordig en verspreid, zoowel in wilden als gekweekten toestand, Overal reeds in den winter blijk j 
gevende dat, nadat pas de laatste ie baba van enkele boomen zijn afgestormd, tusschen de 
laatste herte gendizen en de eerste lenteboden eene nauwe verwantschap bestaat, en de afscheidsgroet van de eerste 
vaak met het welkom der laatste ineensmelt. 
De Galanthus behoort tot de natuurlijke familie der Amaryllideën, die zeer duidelijk van de daaraan grenzende 
Liliaceën te onderscheiden zijn door haar onderstandig vruchtbeginsel, hetwelk niet In de ia gevonden wordt, 
zooals bij de bcn maar onder het bloemdek. Op onze 81e plaat loopt dit kenmerkend verschil ja duidelijk 
in het oog, daar het groene vruchtbeginsel in de Scilla bloemen gemakkelijk herkenbaar is, en dat bij Galanthus 
onder de bloem niet minder duidelijk in ’toog valt. 
Ís het gewone enkelbloemige Sneeuwklokje reeds fraai, de dubbele wint het van haar zonder eenigen twijfel. 
Naar men wil zou deze variëteit uit zaad gewonnen zijn. Onmogelijk is dit niet, maar waarschijnlijker komt het ons 
voor, dat ze toevallig ontstaan is. De voorbeelden zijn niet zeldzaam, dat bij eene plant eener bepaalde soort de 
meeldraden tot den bladvorm teruggaan en dus bloembladeren worden, gelijk hier het geval is. Waar deze variëteit 
het eerst gevonden is, wie haar allereerst in den handel bracht, vinden wij niet gemeld. Dat ze schoon is — de 
hoofdzaak — hierin is men eenstemmig. 
