trouwens de naam reeds aanduidt, in Perzië thuis. Ze is genoegzaam tegen het klimaat van Midden-Europa bestand, 
zoodat men deze schoone Iris gerust aan den vollen grond kan toevertrouwen dee ten eenenmale onnoodig is 
om haar in potten in eenen kouden bak te overwinteren, zooals sommigen noodig oordeelen. Ze bloeit in Maart, Ai 
somtijds, ’t welk natuurlijk van warmere standplaats of kweekwijze afhankelijk is, ee in Februari. 
Wanneer men deze keurig geteekende bloemen ziet, heeft men er vrede mede, dat men dit geslacht door den: 
naam Íris (regenboog) onderscheidde, want inderdaad zijn er een aantal soorten, welker bloemen ziek door een 
kleurenspel onderscheiden, waarvan schaars voorbeelden in die mate worden aangetroffen. Let men daarbij Hoge 
op den hoogst eigenaardigen bouw der bloemen, en verwondert men zich er terecht over dat dit geslacht, ’t wek 
zoo ongemeen rijk aan soorten is bovendien, niet veel algemeener wordt gekweekt. Immers wanneer wij de 7. Xiphium 
en wiphioides en enkele plant-lrissen (1. germanica en anderen) uitzonderen, schenkt men deze prachtig bloeiende. 
Planten over het algemeen luttel opbrkzaamhei: Onder de fraaiste, wat teekening en kleuren betreft, behoort”, 
ontegenzeglijk de Perzische Iris. Ze blijft zeer laag. De bloemen zijn jn het voorjaar de bladeren in ontwikkeling 
een weinig vooruit, en hebben een overheerlijken geur, niet ongelijk aan dien der viooltjes. Onder gunstige omstan- 
digheden is bij zonnig weder eene enkele bloem voldoende, om eene geheele kamer of serre te parfumeeren. Terwijl 
het lichte blauw, oranje en donkerviolet zoo Helder en scherp tegen elkaar uitkomen, dat de verschillende kleuren 
als bestemd schijnen, om wederkeerig elkaars effect te verhoogen. Men behoort deze Iris zoo kort mogelijk boven 
den grond te laten en vroegtijdig, liefst in September, te planten. Eene geringe bedekking met riet af bladeren 
gedurende den wintertijd is geheel voldoende. De Iris persica laat zich bovendien uitstekend vervroegen. 
Minder schitterend gekleurd zijn de bloemen der 7, tuberosa, uit de Levant afkomstig. Deze trekken weder 
de opmerkzaamheid door haar zonderling voorkomen. ‘Dit is dan ook de reden, waarom wij niet aarzelden ook deze, 
door sommigen geheel vergeten soort, mede eene plaats in dit Album te geven, en deze zeer bescheidene onder 
hare zusters den liefhebbers van inderdaad zeer interessante planten aan te bevelen. De enkele opmerkingen omtrent 
de cultuur der fris persica zijn ook hier van toepassing. 
_In den laatsten tijd heeft men de Jris tuberosa weder afgescheiden van de andere Iris-soorten en tot een 
afzonderlijk geslacht onder den naam van Hermodactybus tuberosus gebracht, terwijl ze in Engeland ook wel bekend 
is als „The Snakes Head Iris”. 
PL. LXXXIV, 
Late rose Tulpen. 
Nadat reeds twee groepen fijne late tulpen in dit werk zijn opgenomen (pl. 14 en pl. 26), geven wij thans 
een viertal verscheidenheden van de zoogenaamde Late rose tulpen. Deze afdeeling bestaat mede — zooals bekend is — 
uit een groot aantal variëteiten, alle rose of rood geschakeerd in vele nuancen op witten grond. 
