Had men er niet anders van verk # 
C an verkregen di ; 
gen dan de type, men mocht tevreden zijn. Von Siebold was het echter 
bekend, dat er in Japan een aant 
al nog veel fr k ata : . 
8 aatere varieteiten of hybriden van gekweekt werden, en hij rustte 
dan ook niet, voordat hij enkele daar | 
U, k aarv n \ 5 à : 
J an aan de Europeesche kweekers kon aanbieden. Sedert is het aantal nieuwe 
verscheidenheden aanzienlijk toegenomen en kweekt men ze tegenwoordig in verschillende kleuren, zelfs heeft men 
reeds cen aantal variëteiten met gevulde bloemen. De hier besproken Iris-soort werd door Baker in zijn Synopsis 
opgenomen onder den naam van 7. levigata, zie The Gardeners’ Chronicle van 11 Nov. 1876. Bij de kweekers 
zijn ze echter schier uitsluitend als 7. Kempferi bekend. De schoone verscheidenheden, die er tegenwoordig van 
bestaan, hebben den typischen vorm zeer op den achtergrond ben Ofschoon in den aanvang de cultuur, 
althans in Engeland, eenige moeielijkheden opleverde, kan deze toch inderdaad zeer gemakkelijk genoemd worden 
en is misschien alléén de een of andere grondsoort minder voor deze [rissen geschikt. Planten toch, die een paar 
jaar in niet te schralen grond hebben vastgestaan, zijn in den regel sterk genoeg om een aantal kloeke bloemstengels 
met fraaie bloemen voort te brengen. Zij lijden echter in den zomer menigmaal door droogte, zoodat voor de Iris 
Kaempferi en hare verscheidenheden vooral goed vochthoudende grond moet gekozen worden. Bij langdurige droogte 
dient men ze overvloedig te begieten. Eenige kweekers bevelen zelfs aan, om voor deze Irissen beschaduwde plaatsen 
te kiezen. De hier afgebeelde vahstheldbitiede behooren tot de élite der bekende variëteiten. De Rutherford Alcock 
is echter minder gelukkig op onze plaat geslaagd, daar de kleur van deze soort donker blauw is. De Iris Kempfert 
is volkomen geschikt voor ons klimaat; eene kleine bedekking met blad of riet is in den winter geheel voldoende. 
Ze vormen een der schoonste Iris-groepen, geheel onderscheiden van alle andere Irissen, en verdienen alle aanbeveling 
niettegenstaande de bloemen slechts van kortstondigen duur zijn. 
PL. LXXXVIII 
Heemanthus puniceus zin. 
Zoo we al niet mogen beweren dat de Heemanthus puniceus de schoonste is van dit Amaryllideën-geslacht, 
zonder twijfel behoort ze toch tot de fraaiste; zeker echter komt zij het meest algemeen voor, en is ze dit ten 
volle waardig. 
Het geslacht Hemanthus, aldus door Linnaeus genoemd naar de kleur van sommiger bloemen, (het woord is 
samengesteld uit twee Grieksche woorden en kan als „bloedbloem” vertaald worden) bestaat uit ongeveer dertig 
soorten. Kunth beschreef er in het in 1840 verschenen vijfde deel van zijn Enumeratio plantarum zes en twintig, 
en noemt nog vier hem onbekende soorten ; hierbij komen nog negen à tien variëteiten, han van Zuid-Afrikaanschen 
oorsprong. Daarenboven zijn er in den laatsten tijd verscheidene nieuwe soorten ingevoerd. 
De hier afgebeelde behoort tot de oudst gekweekte planten. Ze schijnt reeds in het laatst der 17e of het begin 
© 
Ì ' Ni 
der 48e eeuw hier te lande van de Kaap de Goede Hoop te zijn ingevoerd, evenals dat toen met vele Káapsche 
bolgewassen het geval was, immers in 1722 is ze uit Holland naar Engeland overgebracht. 
De vrij zware bol wordt omgeven door een krans van zeer dikke, vleezige wortels. De bloemsteel wordt 
. . 6 ü hak » 5 o' r à 
ongeveer 25 centim. hoog; het onderste gedeelte is bruin gevlekt 
