en 
De bloemen staan in den vorm van een scherm aan den top des bloemsteels dicht bijeen, en vormen alzoo een Ee 
geheel, dat op bedriegelijke wijze ééne groote bloem gelijkt, met een uit zeven à acht groene blandies bestaanden kelk. 
Die groene blaadjes zijn echter in dit geval geen kelkblaadjes, maar ze vormen een omwindsel (involueram), hetwelk 
de inflorescentie of bloeiwijze omsluit. Zulk een scherm bestaat uit een aantal bloemen die licht oranje zijn en welker 
bloemdek tot nabij den voet in zes slippen verdeeld is. De meeldraden, bij al de soorten van bn geslacht zes in 
getal, zijn iets langer dan de smalle slippen van ng Boedels zoodat de goudgele horen helder tegen het 
lichte Boog afsteken. 
Tegen ons winterklimaat zijn deze gewassen niet bestand; men kweekt ze dan ook in potten. 
De Hemanthus puniceus is van al de Hoemanthus-soorten het senndenet te ine en in bloei te 
krijgen. Men bewaart ze des winters droog en vorstvrij in de pot, waarin ze den KoRSen zomer gegroeid zijn. 
Ongeveer in April geeft men ze versche, krachtige aarde en DASD ze bij voorkeur in een warmen bak. In het beste _ 
gedeelte van den zomer neemt men het glas er af. Heeft men warme bakken met kistingen er om heen, dan 
groeien ze ook uitstekend op zulk eene kisting. Ze bloeien zeer geregeld ieder jaar in den voorzomer. 
PL. LXXXIX. 
Iris germanica zin. varr. 
De Duitsche Lisch is zonder twijfel een der oudst bekende soorten van dit ongemeen rijke geslacht, en het 
is wel niet zeer twijfelachtig dat aan haar het eerst de naam En de godin van den regenboog, is toegekend. 
_De kleurenrijkdom, men mag zeggen het grillige en Loch steeds zoo harmonieuse CORR in de Lischbloemen, 
deed reeds de oude schrijvers aan dien veelkleurigen boog denken, waarin Linnaeus hen navolgde door dezen 
geslachtsnaam te behouden. | 
Niet alleen toch de bloemen op zich zelf kenmerken zich door verscheidenheid van kleuren, maar sommige 
soorten van dit geslacht toonen eene schier voorbeeldelooze neiging tol kleurwisseling In tal van variëteiten. 
De Duitsche Lisch geeft daarvan een sprekend voorbeeld, en levert voor de tuinen eene schier onuitputtelijke 
verscheidenheid. 
Ze behoort in Midden- en Zuid-Europa thuis, maar wordt toch in ons land niet in t wild groeiend gevonden. — 
Wel, gelijk trouwens de naam genoegzaam aanduidt, in Duitschland, waar men haar op steenachtige plaatsen, 
tusschen rotsen en muurspleten aantreft, vooral in het Moezel- en Nabr-dal Ook op het Jura gebergte, en in andere 
hooge streken in _Awitserland en Îtalië, treft men haar aan. 
Le is ook een oude bekende in de tuinen, daar ze reeds sedert het laatst der 16e eeuw onder de gekweekte 
Planten voorkomt. 
Dat de Iris germanica, met het oog op hare groeiplaatsen, volmaakt tegen onze winterkoude bestand i IS, laat zich 
hooren. De Strengste winters kan ze dan ook zoal de minste bedekking doorstaan. Men zou zich echter vergissen, 
