ALBUW VAN EEDE, 
PLATE XCIL 
Cyclamen vernum. « 7057 Gyclamen vernum fiore albo. 
Het opnemen dezer soort in ons Album werd gestadig verschoven, omdat zeer betwijfeld werd of de fraaie 
paarsroode kleur van deze Cyclamen wel door de kunst was terug te geven. Daar het echter eene aanbevelenswaardige 
soort is, zijn wij er toe overgegaan, te meer daar de opneming ook wenschelijk bleek om de onjuiste benaming, 
waaronder zij schier uitsluitend bij de Hollandsche kweekers bekend is. Het rood dezer Cyclamen is echter van eene 
andere nuance dan op onze plaat het geval is, en meer als met een paarsen gloed overtogen. Kortom, men heeft 
hier weder te doen met eene van die vele kleuren, die — met hoeveel zorg ook bestudeerd — niet zijn terug te geven 
met het penseel. Deze fraaie, mildbloeiende soort, waarvan de juiste naam is Cyclamen vernum, de VObel, is de 
CG. hederaefolium der Hollandsche weekies Deze laatste benaming is ten eenenmale onjuist, daar de G. hederaefolium 
eene geheel andere, in het najaar bloeiende soort is, afgebeeld op pl. 71, bij RA gelegenheid ook het een en 
ander in het midden is gebracht omtrent deze naamsverwarring. De hier afgebeelde G. vernum E hare fraaie witte 
variëteit bloeien in het voorjaar, ongeveer in April. De roodbloeiende soort schijnt in 1828 te Haarlem uit Duitseh- 
land te zijn ingevoerd. Volgens Sweet — die deze Cyclamen beschreef in zijn „British Flower Garden” onder den | 
naarg, van C. repandum — behoort ze in Griekenland te huis. De witte verscheidenheid werd te Haarlem uit de roode 
gewonnen door den Heer G.J. Kok, die toenmaals veel werk maakte van de cultuur der Gyclamen. Ze kwam in 
1863 in den handel. De Cyclamen vernum is niet geschikt voor den vollen grond, maar moet in bakken gekweekt 
worden en vermenigvuldigt zich alléén door zaad. 
PLATE XCII. 
Eucharis amazonica. Ptnch. & Lind. 
De Amaryllideën zijn rijk aan geslachten, die zich door een ongemeen prachtigen bloei kenmerken. Het geslacht 
> 
Eucharis is een van deze. 
Nadat reeds een tweetal soorten in Europa waren ingevoerd, de E. candida en KE. grandiflora, bracht de Heer 
Linden, nu ruim twintig jaren geleden, de hier afgebeelde soort in den handel. Wij laten de kwestie in het midden , 
in hoeverre de E. grandiflora en E. amazonica werkelijk soortelijk van elkaar onderscheiden zijn. Moeten ze als 
verscheidenheden beschouwd worden, dan is het niet twijfelachtig dat de laatste het verre van de eerste wint door 
