scheiden wordt, en of het werkelijk de Narcis is, waarvan oudtijds de dichters songen, kan niet voldoende uitge- 
maakt worden. Dichters hebben al de Narcissen bezongen en met recht, want onder al de oorspronkelijke litten 
van Europa ken ik geen liefelijker herauten van den zomer dan juist de Narcissen. In de mythologie komt de naam 
Narcissus voor als het zinnebeeld van schoonheid, en daar fig. 1. de familie der echte Narcissen en 
is het meer dan waarschijnlijk dat de benaming „Dichters Narcis” met recht verbonden is aan deze groep, welke in 
twee afdeelingen gesplitst wordt, namelijk vroeg- en laatbloeienden. Van de vroegbloeienden is N. poëticus angus- 
tifolius de meest bekende vorm. Wat afmeting der bloem betreft, is zij de minste onder hare zusteren. 
Dan volgt ornatus; dit is echter niet de verscheidenheid abusievelijk op de plaat onder dezen naam afgebeeld, 
maar eene variëteit met breeder en meer afgeronde bloembladeren, met andere woorden: de schoonst gevormde van 
de vroegbloeiende afdeeling. Tripedalis is een vorm die zeer nabij fig. 1 komt, maar waarvan de bijkroon minder- 
oranje is. Poêtarum, de afgebeelde variëteit, onderscheidt zich van tripedalis door de kleur der bijkroon, die 
geheel oranje scharlaken is. De laatste en schoonste van deze groep is grandiflorus, welke hooger groeit en veel 
grooter bloemen heeft dan éénige andere, laat- of vroegbloeiende verscheidenheid der Narcissus poêticus. 
Onder de laatbloeienden zijn verscheidene meer of minder belangrijke vormen, maar poëticus recurvus is de 
schoonste. Deze heeft eene groote, flinke bloem en eenigszins gebogen lof. De gevuldbloemige of dubbele verschei- 
denheid van de N. poëticus (pl. 12) is algemeen bekend en wordt zeer gewaardeerd om hare sneeuwwitte, uiterst 
welriekende bloemen, niet ongelijk aan die der Gardenia’s. Fig. 2. Narcissus Leedsi opent ons een ruim gebied 
voor belangrijke beschouwingen daar dit eene echte hybride is, één van die interessante groep, in ’tleven geroepen 
door den Heer Leeds te Longford Bridge, Lancashire, en ongetwijfeld het gevolg van een artikel van Herbert over 
de „hybridisatie der Narcissen’’, Rn in de verhandelingen van de „Royal Horticulture Society” e Londen. De 
variëteiten van N. Leedsi hebben voor het grootste deel witte bloembladeren en de bijkroon variëerende van wit tot 
geel. Ze zijn zeer fraai en goed onderscheiden. Bij eene volgende gelegenheid hoop ik meer in bijzonderheden te 
treden, wat deze Narcissen hybriden betreft. | 
Fig. 3 en 4. N. odorws (Philogyne odora volgens de splitsing van Haworth) en N. odorus minor flore pleno 
zijn soorten van zeer ouden datum. Parkinson noemt No. 3 de Narcis van Lady Matinesse en No. 4 is in Engeland 
bekend onder den naam van „Queen Anne's Jonquil”. Fig. 5. Diomedes minor (N. Macleaï) is eene echte curiosi- 
teit. Zij maakt een grooten bol en brengt ka bladeren te voorschijn, zoodat men niet anders denkt of er zal 
ook eene groote bloem volgen, terwijl meestentijds een enkel kelkje, een bicolor in miniatuur, zich vertoont. Eene 
schooner gevormde Narcissenbloem bestaat er echter niet. Fig. 6. Gorbularia conspicua is beter bekend onder den 
naam van Gorbwlaria Bulbocodium of Nid Bulbocodium. Deze soort is uit de Pyreneën afkomstig en heefl ver- 
scheidene Bene Sweet beeldt er drie af: 1° de soort op onze plaat voorkomende; eene andere die veel op 
deze gelijkt, met zeer lang lof dat over den grond kronkelt en dikwijls eene lengte van achttien Engelsche duimen 
bereikt. De derde door Sweet afgebeelde is tenwifoha, eene kleine gele Corbularia, eene allerliefste variëteit. 
Behalve deze drie gele verscheidenheden is er nog een vorm, lobata genaamd die zeer veel op tenuifolia 
gelijkt. Maar in mijne schatting js de schoonste van al de Corbularia's eene groote, lichtgele variëteit, welke ik 
