van Mevrouw Llewellyn ontving, die de bollen had ea in de Pyreneën, in den omtrek van } Biarrta, 
De Heer Maw en anderen hebben onlangs twee of De witachtige variëteiten van Corbularia rea maar 
de Afrikaansche Gorbularia Chusei (syn. monophyllus en albus), welke zoo overvloedig in Algiers groeit, is zuiver 
wit en zeer fraai. Perer BARr. 
PLATE XOVI 
Scilla campanulata, 47 
Scilla campanulata var. alba. — Scilla campanulata var. rosea. 
Het geslacht Scilla behoort tot die, welke bij de liefhebbers van fraai bloeiende bolgewassen zeer in eere zijn, 
en het verdient die onderscheiding ten volle door den rijkdom van soorten en de verscheidenheid van bloei. Van 
de lieve Scilla sibirica toch tot de krachtige Scilla maritima, wat een speelruimte, zoo in bloeiwijze als in de kleur 
der bloemen! Immers al is het waar, dat deze laatste tegenwoordig door velen als de type van een ander geslacht, 
Urginia, wordt beschouwd, even waar is het dat er niet weinigen zijn, die haar als tot de Scilla’s behoorende 
blijven beschouwen, terwijl dan ook deze Urginia zooveel verwantschap met Scilla heeft, dat men niet te veel 
waagt Ri haar als eene Wijziging daarvan te beschouwen. 
De hier afgebeelde soort Scilla campanulata behoort in Zuidelijk Europa, en meer bijzonder in Spanje thuis, 
en schijnt reeds zeer vroeg de opmerkzaamheid te hebben getrokken, als kunnende de tuinen tot sieraad verstrek- 
ken, immers men kan haar vrijelijk rekenen tot de oudste tot. dit doel gekweekte planten te behooren, daar zij 
reeds in het laatste vierde de der 17e eeuw als zoodanig ook in Midden- -Europa voorkwam. Twee eeuwen 
lang handhaafde zij dus hare rechten in de tuinen der liefhebbers, en een enkele blik op onze plaat is voldoende 
om dit te begrijpen, en geeft tevens de zekerheid dat zij die rechten niet zal verliezen. 
Als de typische soort moet de he gerekend worden, waarvan reeds in het in 1795 verschenen 4e deel van 
het „Botanical Magazine’ eene vrij goede afbeelding verscheen. In 1808 gaf Sims in datzelfde werk eene betere, 
zoo het heet, welker bloemen echter te donker zijn. ki zijn afzonderlijke bloemen Algebeld van de witte en 
rose variëteit, waaruit blijkt dat die toen reeds bekend waren. Opmerkelijk is het daarom wanneer Bin in dt 
in zijn „Plantes bulbeuses”’, van deze soort sprekende, zegt: „il en existe une variété à fleurs blanches” zonder van de 
lieve rooskleurige te sewagen. Wij zouden niet weten welke van deze wij ’t meest moesten aanbevelen, want al is 
het waar dat de bloemsteng van de baie zich het sterkst ontwikkelt en het grootste aantal bloemen Gea, 200 
zijn de beide andere, vooral om de kleurnuanceering, niet minder aanbevelenswaardig Behalve de hier nerede | 
vormen bestaan van de Scilla campanulata nog eenige andere verscheidenheden, voornamelijk van de blauwe, doch 
deze zijn van minder belang, zoodat wij het onnoodig achten ze hier nader te bespreken. Wij vermelden alleen als 
belangrijke verscheidenheden van Engelschen oorsprong: campanulata Emperor en campanulata Empress. 
De Scilla campanulata is volmaakt tegen ons klimaat bestand, en vereischt dus, behalve dat ze nu en dan ter 
ver versching van den grond verplant willen worden, geen bijzonderen zorg. Ook voor potcultuur zijn deze Scilla’s 
geschikt. 
