ALBUM VAN EEDEN., 
PLATE XCVII 
Leucojum eestivum. zinz. 
Wanneer men een blik werpt op onde 97ste plaat, zal men zeker niet lang aarzelen toe te stemmen, dat 
de natuur slechts weinig hulpmiddelen behoeft om aan hetgeen zij voortbrengt eene bevalligheid te geven, die 
aantrekt, ondanks de groote genyoudigheid. 
Draagt bij de Pentlandia het geel der meeldraden nog veel tot de sierlijkheid van het geheel bij, voor de 
Leucojum bezigde zij niets anders dan groen en wit, en toch heeft deze plant zoowel door de kleur als door den 
vorm en den bevalligen stand der bloemen iets dat haar stempelt tot een onzer bevalligste bolgewassen. 
Het geslacht Leucojum is na verwant aan Galanthus (het Sneeuwklokje), en in Engeland heeft men die 
5 a 
verwantschap zelfs willen uitdrukken door den naam, immers, terwijl ons sneeuwklokje daar bekend is onder den 
volksnaam „snowdrop”’, noemt men er Ne Leucojum „snow-flake”. De Duitschers keeren het om en noemen de 
eerste „Schneeflocke” of „Schneetropfen”, de tweede „Schneeglöckchen”, bij de Franschen heet de Leucojum „Nivéole”’, 
allen zinspelende op de witte kleur der bloemen, terwijl ook de wetenschappelijke naam van het Grieksche woord 
leucos (wit) afkomstig is. 
Ofschoon dit geslacht uit meerdere soorten bestaat (Steudel vermeldt er in zijn Nomenclator negen) treft men 
er toch slechts twee van in de tuinen aan en wel de L. vernum (de voorjaars-Leucojum) en de hier afgebeelde 
L. eestivum (de zomer-Leucojum), beide in het gematigde gedeelte van Huropa inheemsch, beide dan ook volkomen 
tegen onze winterkoude bestand. 
In tegenstelling van de L. vernum, die zeer laag blijft, vormt de L. estivun eene kloeke plant te lange, 
smalle bladeren van 40—50 Centim. lengte, waar B, de At die aan den top 3 tot 6 bloemen 
dragen, zich sierlijk verheffen. Deze bloemen, die aanvankelijk allen in eene groene scheede besldlen waren, hangen, 
nadat ze daaruit te voorschijn kwamen, aan vrij lange, dunne steeltjes bevallig naar én zijde over. De bloem- 
_ blaadjes zijn zóó tegen elkander geplaatst, dat de bloem eene klokvormige gedaante heeft; ze zijn sneeuwwit, 
doch aan den top door eene groene vlek geteekend. 
Even als alle Amaryllideën bevindt zich het vruchtbeginsel onder de bloem, in den vorm van een EE ropie: 
donkergroen kogeltje, waartegen de witte bloem nog te fraaier afsteekt. 
Deze plant, die veeleer eene half beschaduwde dan eene te open standplaats en een vochtigen grond bemint, 
is dus zeer roschikk om in bosschen geplant te worden; zij groeit zelfs zeer goed in moerassigen grond, bloeit in 
den voorzomer, in Mei en Juni, en geeft dan blijk dat ze ook hare plaats in den tuin en de weinige zorg die ze 
verlangt, overwaard is. 
De Leucojum cestivum mag niet ieder jaar verplant worden; zij zal integendeel goed gevestigd zijnde, veel 
beter en milder bloeien. 
