geliefd van het oogenblik toen ze door zaden v 
oogenblik, geliefd door iedereen ‚om de fraai gevormde bladeren, om de bloemen , even sierlijk door vorm Ag door kleur. 
Beide deze organen — bladeren en bloemen — gaven den Nestor der kruidkundige wetenschap, 
ook aanleiding tot den zinrijken geslachtsnaam, afgeleid van het Grieksche woord tropaion == 
ook het in onze taal vaak gebezigde „tropee’”’ afkomstig is; immers het blad der gewone Ol. Kers, en van 
enkele andere soorten komt volmaakt met een schild overeen (men noemt zulke bladeren dan ook schildvormig), 
terwijl de bloem aan een helm doet denken. | 
Met de hier afgebeelde vijf bladerige nst is dit niet het geval, trouwens er zijn verscheidene soorten, die 
in bloem of bladvorm, ook wel in beide zeer van de typische soort afwijken, ’t geen echter niet wegneemt, dat ze, 
in hare karakters voor hem, die slechts eenig EEN op de natuurlijke verwantschap der planten heeft, gemakkelijk 
als tot een en hetzelfde geslacht behoorende te herkennen zijn. 
Dit nam toch niet weg dat de Bibliothecaris van het Linneeaansche Gezelschap te Londen, David Don, die 
in ’t begin dezer eeuw leefde, voor deze soort een nieuw geslacht voorstelde, dat hij Chymocarpus noemde, en 
werkelijk werd zij dan ook door dln 5 genen wel Chymocarpus vaal genoemd, dat echter gelukkig niet 
algemeen werd nagevolgd. Het zou toch jammer geweest zijn en kon slechts aanleiding geven tot verwarring om eene 
soort die zoo karakteristiek tot Tropwolum behoort, omdat hare vruchten wat saprijker zijn, daarvan af te scheiden. 
Ze is van Zuid-Amerikaanschen bana en schijnt zoowel in Urugay, als in de Argentijnsche Republiek 
voor te komen. Terwijl Loudon, in zijn Hortus britannieus het jaar 1824 als dat van haren invoer in Europa ver- 
meldt, wordt door Graham in het 9de deel van Curtis’ Botanical Magazine (1832) vermeld, dat de Heer Neil, 
te Canonmils, er in 1829, door tusschenkomst van den Heer Tweedie, een knol van ontving, die uit de omstreken 
van Buenos-Ayres afkomstig was, zonder dat hij van een vroegeren invoer melding maakt. Zoowel op de 3190e 
plaat van genoemd werk, als op de een jaar later door Lindley gepubliceerde 1547e plaat van het Botanical 
Legister, is ze zeer goed afgebeeld. 
Men zegt er niets te veel van als men haar eene bevallige plant noemt, al is ze niet de meest gracieuse van 
dit fraaie geslacht. Ze behoort tot de overblijvende soorten, tot die, welke door Hd van een koei 
onderaardsch stengeldeel, nadat de Jarige stengel afgestorven is, eenigen tijd slapend voortleven, om daarna 
weer met een of meer nieuwe stengels te ontspruiten. Deze worden zeer lang, en zijn draadvormig dun, maar ze 
bezitten, even als alle soorten van dit geslacht, de merkwaardige eigenschap van zich door middel van de blad- 
stelen aan andere niet te dikke voorwerpen — stengels of takken van andere voorwerpen b. v. — vast te hechten, 
en deze, als tot belooning voor dien steun, met een rijkdom van fraaie bloemen te tooien. 
Op hoe velerlei wijzen van deze sierlijke plant tot verfraaiing kan gebruik gemaakt worden, meenen wij ge- 
rustelijk aan den goeden smaak onzer lezers te mogen overlaten, toch zijn wij zoo vrij hier ter loops op te merken 
dat, wanneer men haar Vrij laat klimmen door de takken van niet al te hooge heesters, 
eene heg b.v, ze deze 
ongemeen sierlijk maakt. 
„ee . er) « 
overblijven. Men kan ze ook In ‘t najaar opnemen, droog en vorstvrij bewaren en in het voorjaar weder planten. 
Ze bemint eene 4OnnIge, warme standplaats en een lichten, goeden grond. 
óór bijna twee eeuwen uit Peru in Europa werd ingevoerd, tot op dit 
Linneus, dan 
zegeteeken, waarvan 
