collectie van elken bollenliefhebber, maar het verl! ook gekweekt te worden door elk, die slechts over eene — 
kleine uitgestrektheid gronds te beschikken heeft; daargelaten nog di het zich uitstekend leent ook voor poteultuur, 
en, goed geneest de winterbloemtafel tot sieraad strekt. 
Het geslacht Mwuscari maakt een deel uit van hot geslacht Hyacinthus volgens de opvatting van Linus. E 
die trouwens veel samenvatte, dat de latere nde obehean niet altijd om deugdelijke roden, msnen 
van elkaar te moeten scheiden. Het De uit ongeveer een twaalftal soorten, die in Midden- en Zuid-Europa, j 
in enkele deelen van Azië en in Noordelijk Afrika me behooren. Het zijn, even als de Hyacinthen: stengellooze 
bolgewassen, met een bladerloozen PEEL terwijl de smalle, meestal lijnvormige bladeren alle ontoiddenk 
uit den bal voortkomen. De ee) vormen min of meer din trossen aan den top des bloemsteels, terwijl niet 
alleen dikwijls de bovenste bloemen onvruchtbaar zijn, maar het zelfs bij de Muscari monstrosum voorkomt, dat 
ze zoo monsterachtig ontwikkeld zijn, dat men er met geen ibosolfihen bloemen Sr In kan hetken 
Nu en dan vindt men de hier afgebeelde soort nog wel eens aangevoerd onder den ouden Lännaeaanschen | 
naam Hyacinthus botryoïides, toch is ze, even als de aan haar verwante soorten, tegenwoordig meer algemeen als 
Muscari bekend, en dit niettegenstaande Kunth, in het in 1843 verschenen vierde deel van zijn Enmumeratio plan- 
tarum, haar met een vijftal anderen weder van dit geslacht afscheidde en van deze een nieuw geslacht maakte, 
dat hij Botryanthus noemde, en de hier bedoelde soort beschreef als Botryanthus vulgaris. 
Wij hebben ons hier niet te vermoeien met het nasporen der redenen die hem hiertoe leidden, en dit te 
minder daar men, met uitzondering van enkelen misschien, deze nomenclatuur niet volgde. Wij meenden het echter 
„te moeten vermelden, daar onbekendheid met de synoniemen anders licht tot vergissing kan leiden. | 
Het gewone Druifje, M. botryoides en zijne vastte behooren tot de eenvoudigste, maar niet tot de minst 
fraaie van dit geslacht. 
Deze lieve voorjaarsbolgewassen kunnen uitmuntend dienen voor randen om perken Ze zijn zeer ER | 
te kweeken, vooral omdat ze niet keurig zijn wat den grond betreft, mits die niet te vast en vooral niet te vochtig zij. 
Het liefste effect brengen ze te weeg wanneer ze in eenigszins grooten getale dicht bijeen staan, daar in dit 
geval de schoonheidswaarde grootendeels wordt opaald door het effect dat ze in massa nn. daar ieder plantje 
op zichzelf te iĳl is om veel in ’t oog te loopen. 
Ze worden vermenigvuldigd in den zomer, in Juli of Augustus, door middel van de jonge bolletjes die zich 
dan om het oude vereenigd hebben, en dit te meer als ze een jaar of drie hebben vastgestaan, lietweik voor een 
goeden bloei te verkiezen is boven Jaarlijks opnemen. 
Welke de fraaiste is: de oorspronkelijk blauwe of de witte variëteit is natuurlijk niet te bepalen, daar dit van 
den smaak afhangt. Men kweekt deet ‚en ook nog eene verscheidenheid met lichtblauwe bloemen, M. botryoides 
pallidum of _paarlkleurig Druifje genaamd. Door de verscheidenheden echter doelmatig te co kan men 
het effect er van nog dd | 
Hierboven merkten wij reeds op dat ze ook voor poteultuur zeer geschikt zijn; men neme hiervoor echter — 
geen al te kleine potten, wijl ook in dit geval het aantal bloemstengeltjes de sierlijkheid bepaalt. Ook moeten ze 
niet al te sterk geforceerd worden, en is het ’t beste ze dicht onder ’t las bij matige warmte, langzaam te 
laten ontwikkelen. In Engeland noemt men deze Muscaris vrij algemeen „Grape Hyacinths”. 
B 
