Terwijl wij anders: botanische, karakters der bloem voor het oogenblik daarlaten, kunnen wij ons hier bepalen 
tot de kleur, die bij de eerste donker oranje is met eene blauwachtige vlek en donker purperen stippels aan den 
voet der bloembladeren, terwijl die bij de hier afgebeelde wit zijn. 
Wèl heeft men dus recht te zeggen dat deze is de Iris Pavonia van Curtis, maar niet die van Linnaeus, 
welke o.a. door Jacquin, in zijn Hortus Schoenbrunnensis als Iris Pavonia, later, in 1810, door Sims in het 
31e deel van het Bot. Mag. als Moraea Pavonia beschreven en afgebeeld werd en nog later door De Candolle tot 
het door de la Roche reeds in 1776 beschreven geslacht Vieusseuxia werd gebracht en dus Vieusseuwia Pavonia 
genoemd , terwijl hij de Zris Pavonia van Curtis (de hier afgebeelde), die afwisselend ook de namen Ferraria 
tricuspis. Willd., Iris tricuspidata. L. fil, Iris trieuspis. Willd. en Moraea tricuspis. Ker. voerde, beschreef als 
Vieusseuxia glaucopis, welke naam dus als de ware moet beschouwd worden. | 
Het geslacht Vieusseuvia, aldus door de la Roche naar den Geneefschen arts Vieusseux genoemd, beliadet 
tot dat der Lischbloemen in den ruimeren, Linneaanschen zin, hetwelk echter later en ile in verschillende 
kleinere den gesplitst werd; het behoort naar het schijnt uitsluitend aan de Kaap de Goede hoop thuis. 
Dat deze fraaie soort — ook wel in Engeland als „The Peacock Iris’ bekend, — het allereerst van de Kaap 
in Holland ingevoerd werd, is, met het oog op het hierboven iedeoedeelde nue twijfelachtig; wanneer, kunnen 
wij niet met juistheid bepalen. | 
Ze behoort, wat hare bloemen betreft, tot de schoonste en wordt ongeveer 20 centimeters hoog. 
De behandeling is geheel gelijk aan die van het meerendeel der Kaapsche bolgewassen en door ons reeds 
herhaaldelijk, o.a. bij de Ixia’s besproken, en ook hierboven bij de Anomatheca met een paar woorden aangegeven. 
PL. CXII. 
Brodiaea congesta. sim. Brodiaea grandiflora. si. 
Milla laxa.... (Triteleia laxa. zen. — Seubertia laxa. zun.) 
Zooals het geval is met verscheidene andere planten van Noord- Amerikaansche oorsprong, zoo is ook ee laxa 
met verschillende namen bedeeld. In Engeland en ook bij de Hollandsche kweekers is ze het meest bekend als 
Triteleia, bij anderen echter weêr als Seubertia. Bij de laatste herziening van de familie bracht men dit bolgewas 
tot de Milla’s, terwijl eindelijk nog vermeld moet worden dat de Amerikaansche botanisten haar onder de Brodiaea’s 
opnemen. Van de Milla laxa — voleeid autoriteiten is dit de beste naam — bestaat eene verscheidenheid met 
witte bloemen en verscheidene andere vormen die met de volgende namen aangeduid worden: atro-purpurea, 
major, maxima, Murrayana, enz. Het behoeft dus geene verwondering te baren dat men dezelfde soort op en 
schillende wijze ziet afgebeeld. Ze kan in den vollen grond op eene zonnige, open plaats gekweekt worden, en 
moet ten minste in Nederland eenige bedekking hebben gedurende den winter. Milla laza is afkomstig uit Californië. 
De groeiwijze van de twee afgebeelde soorten Brodiaea’s verschilt aanmerkelijk. De bloemstengels der congesta, 
waarvan ook eene witte verscheidenheid bestaat, worden zeer heog, grandiflora daarentegen blijft laag bij den grond. 
Beide zijn uit Noord-Amerika afkomstig en voor den vollen grond geschikt, terwijl ze weinig zorg vereischen. 
