ALB VAN BEDDEN, 
PL. CXV. 
Hyacinten: Gigantea en Generaal Pélissier. 
Wie de winner is van de enkele roode Hyacint Generaal Peélissier, is niet met zekerheid uit te maken. 
Dit is ook het geval met de enkele rose Gigantea. Eenigen noemen den Heer Stegerhoek, anderen den Heer 
J. Kroon te Noordwijk, denzelfde die den handel verrijkte met de dubbele roode Noble par mérite (pl. 19.) 
Gigantea — zooals de naam reeds aanduidt — munt uit door de kolossale bloemtrossen, en Generaal Pélissier, 
niet alleen door de prachtige donkerroode kleur, maar vooral ook door buitengewone geschiktheid om vervroegd 
te worden. De bollen van beide verscheidenheden laten niets te wenschen over. 
PL, CXVI. 
Pancratium illyricum zer. 
De familie der Amaryilideën is ongemeen rijk aan prachtig bloeiende geslachten, die op hunne beurt weder 
den liefhebber eene ruime keus laten uit een groot aantal soorten. 
Reeds hadden wij herhaaldelijk gelegenheid o. a. uit het rijke geslacht Narcissus uiteenloopende soorten te 
bespreken. Wij denken hier inzonderheid aan dit geslacht, wijl de bloemen daarvan zich eveneens kenmerken 
door dat eigenaardige orgaan, hetwelk de kruidkundigen „corona’’ noemen en ’t welk ook bij die der Pancratium's 
sterk in het oog loopt. Het is, zoo op het eerste gezicht, als had men hier met een gekleurden kelk, en eene 
bloemkroon te doen, en toch spreekt men ook hier, evenals bij de Monocotyledonen in het algemeen, van een 
„bloemdek”’, door welk woord de buitenste krans van bloembladeren wordt bedoeld, terwijl die binnenste corona 
niet als een tweede krans van bloembladeren moet worden beschouwd, maar als behoorende tot de meeldraden. 
Gelijk als bekend mag voorondersteld worden, zijn de meeldraden niets anders dan gewijzigde bloembladeren, 
die op hunne beurt van vorm en kleur veranderde bladeren zijn. Dit wetende, kan het geen verwondering 
wekken, wanneer men ziet dat de helmdraadjes in sommige gevallen geheel of gedeeltelijk bladvormig worden. 
Groeien ze dan met de randen aanéén, zoodat alleen het bovenste gedeelte vrij blijft, dan heeft men de „corona”, 
die aan de bloemen der Pancratium's zulk een eigenaardig voorkomen geeft. 
Neemt men het in ruimen zin, dan bestaat het geslacht Pancratium uit een groot aantal soorten, die echter 
deels als typen voor andere geslachten genomen deels tot andere geslachten gebracht zijn Zoo b. v. behooren de 
soorten van Eurycles, Hymenocallis, Ismene, enz. allen tot het Linnaeaansche geslacht Pancratium, worden er 
ten deele door sommigen nog toe gerekend, voor een ander deel echter niet. 
De Pancratium'’s zijn bolgewassen, die voornamelijk in tropisch Amerika, voor een minder deel in Azië thuis 
behooren, terwijl enkele soorten uit Zuid-Europa en de landen aan de Middellandsche Zee afkomstig zijn. Tot 
deze laatsten behoort de zeer fraaie soort, waarvan wij thans eene getrouwe afbeelding geven. 
Even als de P. maritimum, die mede bij de bollenlief hebbers goed bekend is , groeit zij oorspronkelijk in de landen 
aan de Middellandsche Zee, maar is niet zoozeer aan de kusten gebonden , en juist daarom gemakkelijker te kweeken. 
