192 Obfervatio XLV7. 



percutit, quoties vulnerationis huiusrecordor. Et quid mi~ 

 rum ! -graviter enim fric vulneratus, ipfe ego fui. 



O B S ERVATIO XLVl. 

 Dn. D. WILHELMI LVDOVICI WILLH. 



De 



Singulari delirto maniaco, in Puero XIII. anno- 



rwri) perpaucis remediis curato. 



Vitae genus fubito immutatum generatim , fpeciatim vero in- 

 fuetas ignominias, inafluetorum laborum impofitiones^ 

 continuas altercationes, viliorem viftum, &c. talem praecipue 

 hominem , qui ex hsereditaria quadam difpofitione ad vehemen- 

 tes motuum exacerbationes admodum pronus eft, per fe, ab- 

 fentibus etiam aliis caufis materialibus , in vehementiflimos cor- 

 poris motus, & in plenariam fere infaniam concitare pofie , fe- 

 quens perfpicue docebit hiftoria. 



Formofus atque lepidus puer, a patre, in fingulis fuis 

 a&ionibus valde impetuofo, & generofa matre natus, cuius- 

 que avia paterna fcepius haud levibus infultibus maniacis affli- 

 fta eft, anno circitcr undecimo vel duodecimo aetatis fuae, 

 acerbo hoc concutiebatur cafu, ut dile&iffima mater morte ei 

 auferretur, atque non ita multo poft , cum pater alterum ini- 

 ret connuhium, noverca, & quidem minus iucunda, donaretur. 

 A prima partus hora, usque ad patris fecundum connubiale foe- 

 dus, puer hic laute , molliterque educabatur, pofthac autem 

 continuo non folum ad varios infuetos labores ac aftiones im- 

 pellebatur, vi&usque antea laudabilis atque fuperfluus. cum vi- 

 liore & parciorecommutabatur, fed & eidem confuetae recrea- 

 tiones prohibebaatur y ac, fi forfitan c pucrili quadam levitate 



yitiuna 



