HO De Terfa miraculofa Saxomca, 



§. XIIL 



Cum igitur miraculofa ha&enus diftaterra, teme criteriis 

 atque proprietatibus, §♦ X. prolatis, in omnibus repugnet : fa- 

 ne eam in lapidum regionem, & fpeciatim inter Steatitarum 

 daflem, ut transferamus, quomodo faepius di£fcum eft, pro- 

 pemodum neceilarii cogimur; fiquidem eam quoque violaceis, 

 rofeis, viridibusquecoloribus^ albisque venis, uti marmora, 

 indutam efle, confpicimus. Quamvis vero, cultrotantum eam 

 aliquatenus fcalpere & fcindere liceat \ non tamen ullo modo 

 ut marmor expoliri poteil : etfi eius obtufa latera, dum fuper 

 pannum lanatum faepiflime teruntur, atque frittio aliquamdiu 

 repetitur, tam lucidum tandem communicent fplendoreni) qui 

 oculis facile, marmor efle, fibi imaginetur. 



§• XIV. 



Antea vero, quam a palaeftra difputatoria difcedamus, 

 bina ultimato punfta refolvenda erunt ; primum : annon ex 

 opinione Dn. D. Vogelii in Syftemate minerali praftico , ter- 

 ra noftra (liceat diftin&ionis caufa eam ita adhuc appellare,) ad 

 fententiam Ludwigianam inter Lithomargas Iocanda fit ? Ne- 

 go vero totum argumentiim, Defcribit enim Vogelius Litho- 

 margam, quodfitterraargillacea, quaenon, ut aliae in cuni- 

 culis invenitur, verum inter fcifliiras & receflus lapicidinarum 

 exifteret. Iile tamen locUs natalis, & fundamentum argilla- 

 ceum, diverfa habent criteria. Equrdem non nego, in illis lo- 

 cis, quae a celeberrimo Ludwigio y & eiusdem imitatore, ex- 

 perientiflimo Vogelio, animadvertuntur, varias coloratae Li- 

 thomargae fpecies reperiri : attamen omnes & fingulae, tam 

 ratione natalis loci , quam ratione partium conftitutivarum, a 

 terra rioftra fupra di&a miraculofa ad differentiam usque fum- 

 mam diftin&ae funt. Secundum, quod" mihi retinui, ut adhuc 

 excuterem^ priusquam rivi clauduntur, eft id , quando excel- 

 lentifliriius Ludwigius nofter ([forfitan ut terrae noftrae, olim 

 i . .. . i mi- 



