x wa *** 



Non a vero prorrus abludit, illos fere omBes, qui vitas 

 clarorum virorum defcribunt, dum aliorum memoriaj 

 hoc inftituto confulere videntur, eo fimul refpicere, ut fuum 

 quoque noraen aeternitati una commendent. Ecquis vero 

 *etiam laudabile iftud hominum iure reprehendat immortali- 

 tatis ftudium ? trahimur omnes, quotquot vivimus, aeternum 

 vivendi defiderio. Sed non fufficit, velle; necfufficit, co- 

 nari: immortahtatis beneficium meritorum praemium eft # Non 

 fatis cft, fcribere, fed quomodo fcribatur; ledtores, qui qui- 

 dem a partium ftudio alieni funt, Iibere iudicant, pofteri 

 calculum addunt, fcriptorem vel aeterno fileutio cenfentes di- 

 gnum, vel congratulatione. Egovero, quum idem adgre- 

 dior, le&ores, vitam, dum vixit, clariffiini, quum fatis de- 

 funftus eft, immortalis viri, Lesseri, enarraturus, tantum 

 abeft, ut, hoc qualicunque pietatis offieio, vel ipfius gloriae, 

 vel meae aliquando fatisfacere videar, ut utrumque potius 

 plane defperem. Merita olim, beati noftri Lesseri, quorum 

 quippe memoriam ipfe, dum fuit, fartam teftamque fecit; & 

 felicitatis aeternae prsemia, quibus iam fruitur , tanta funt, ut 

 commendutione do&iffimorum hominum, nedum mea, num- 

 quam indigeant. Mihi vero qui tantum fumam, ut levi hoc 

 ingenii monumento vel aliquam gloriae fpem concipere au- 

 deam? Dicam, quod res eft. Manibus immortalis viri,qui & 

 beneficiisinnumerabilibus, & amicitia ac confuetudirte , dum 

 vixit, maxime fibi me devinxit, hoc, qualecunque eft, pieta- 

 tis & grati animi officium debeo. Exfolvam igitur, quod 

 poffum, parum curans, qualem nominis famam hac fcriptione 

 vel ilii, qui ampliore non indiget, vel quidem mihi, cuius in- 

 genium tantinon eft, eonciliem* Vnicum vero hoc faltem 

 praemonendum adhuc duco, menon praeconis partes, fed te- 

 ftis veritatis in enarranda clariffimi viri vita ubique fecuturum 



effe. 



