DlSSERTATlO DE DRACUNCULO etC. IO5 



copiofis. Errores autem eorum, qui eodem de morbo fcripfe- 

 runt, notabo non tantum, fed et renjedia, ad eiusdem curatio- 

 nem adhibenda, indicabo. 



§♦ 2- 

 MORBI DESCRIPTIO, 



Morbus hic obvius eft non tantum in Guinea et in India 

 Orientali, kd et Medinae, a qua urbe nomen Venae Medinenfis 

 affumfit, Invadit promifcue, tum indigenas, tum peregrinos 

 cuiuscunque nationis; fenes, iuvenes, infantes , nullo fexus 

 difcrimine. Partes corporis adficit varias; peclus, ventrem, 

 fcrotum, faepius tamen crura; unde et Vena cruris dicitur. Soli 

 capiti parcit. Nullum faltem mihi occurrit adfeftae huius par- 

 tis exemplum. 



Morbus incipit a tumore inflammatorio, qui plerumque ab 

 ordinario furunculo nil diifert ; adiunfta habet eadem fympto- 

 mata, femperque fuppurationis via terminatur. Fit apertura, 

 qua exit maior minorve puris quantitas, fimulque corpus quod- 

 dam longum, rotundum, flexile, albicans, a) funiculi ipeciem 

 figura et craflitie referens; quod corpus eft organicum ac vivum, 

 verboque ut dicam , verus mirae longitudinis vermis; cui indi- 

 tum fuit nomen Dracunculi. 



Hoc animal, qtiod plerumque o&o, novem, decemve, imo 

 et duodecim pedum longitudinem b) aequat, attrahitur pruden- 

 tiffime, volviturque circum laminam ligneam, ut facilius exeat» 

 Extrahitur autem fenfim, magisque ac magis, quoties renovatur 

 deligatio; fed adhibita fumma cautela, ne difcindatur. Si cnim 

 difcideris, periclitatur vita aegroti. Sin autem extraxeris inte- 



grum, 



a) Sive lineae contortae, ut ait Amatus Lufitanus. Andry in Trafta- 

 tu Gallico de la generation des vers etc. pag. 17, figuram exhibet, 

 fumtam ex Velfchii Differtatione de Vena Medinenfi, Jive Dracuncu- 

 lis Veterum, pag. 309. 



b) Quin et oQoulnarum longitudinem memoratFmOT, in opere, quod 

 Gallice infcripfit, Defcription deSurinam^ Tonu 2, pag\ 334, 



App. N. Aft. Phyf. Med. T. V. O 



