38 ZOOLOGISCHE MEDEDEELINGEN — DEEL 1 V. 



III. 



Ick sweegh vast still', ick hielt mijn penn' end' ooek in ij 11 mondt, 



Hopende dat de Heer' soud' toonen t' sijner stondt. 



Dat hy dit monster groot hadd' in Hollandt doen stranden, 



Niet als een voorspoeck, dat hij woude dese Landen 



Brenghen onder het groot, wreet, en bloet-dorstich dier, 



Dwelck niet anders en soeckt, dan door het zweert en vyer, 



Ons edele Nederlandt, woest ende leech te maken, 



Als een Walvisch, die t'gheen dat hy crijght in sijn kaken, 



Verscheurt, inswelght, verteert, en gantschelijck vernielt. 



Ick hebb' altijdt ghehoopt, dat Godt den Spaenscheu fielt 



Soude met pijn en sniert van hongher doen versmachten, 



Ghelijck dien Walvisch nae twee daghen en drie nachten. 



nu. 



Vier en twintich ellen was dit Zee-monster lanck, 

 T'vervoerde yeder Man, eensdeels door sijnen stanck, 

 Eensdeels door sijn grootheyt en leelijcke figueren, 

 Niemandt en cond' ontrent dit beest langhe ghedueren, 

 Veel tanden hadd' het, die als hoornkens lanck en rondt, 

 Pasten in t'ghewulfte van sijnen wijden mondt. 

 T'hadd' twee seer cleyn ooghen, die int hooft diepe stonden, 

 Dat dinck was groot en lanck, dwelck niet is te vermonden, 

 Het hadd' een tong' gheen tong', daer lach in sijnen erop 

 Een dinck als een koe-pens, daer over liep t'vuyl sop, 

 "Dwelck uyt sijn inghewant met stroomen quam ghedreven, 

 Het hadd' twee cleyn vinnen om door t'water te sweven. 



Vooral dit laatste vers geeft ons zeer juist weer, wat de dichter heeft 

 gezien. 



C. Plinii sec. geeft op (bl. 523 en 524) dat: „hij van wegen de 

 Graeflijckheyt verkoft wert voor ƒ126; den beek wert aen Gf-raef Jan 

 vau Nassouw geschoncken en naer Dillenborgh gevoert." Of de bek nog 

 in Dillenburg bewaard wordt, is mij niet bekend. Clusius zegt dat de 

 grootere beenderen op het Stadhuis in den Haag geborgen zouden wor- 

 den. Of die er geweest zijn, is onbekend ; thans zijn ze er zeker niet 

 meer. "Wel is 12 Nov. 1907 opgehaald uit een der vijvers van het Haagsche 

 Bosch, de tot één beenstuk vergroeide humerus, radius en ulna van 

 een Potvisch, dat sedert Jan. 1916 berust op het Erasm. Gymnasium te 

 Rotterdam. Uit de afmetingen van genoemde deelen blijkt, dat ze afkom- 

 stig zijn van een individu van bijna 20 M., dus van een çf dier. 



Mogelijk is dat opgevischte stuk, het eenigste dat in ons land bestaat, 

 afkomstig van dit exemplaar No 9, 1598. Het zou intusschen ook kun- 

 nen zijn van No 17, 1617 of van No 22, 1635. Dat is helaas niet meer 



