's RIJKS MUSEUM VAN NATUURLIJKE HISTORIE — LEIDEN. 181 



ons nog Schlegel, „De Zoogdieren", 1870 (5) en Herklots — van Bemmelen, 

 „Bouwstoffen voor eene Fauna van Nederland", 1866 (6). Nog oudere 

 litteratuur geeft de Konst- en Letterbode van 1812 en 1836, van Loosjes, 

 Bodel Nijenhuis en Mulder (7). Ten slotte staat er over de inlandsche 

 gevallen van gestrande vinvisschen veel bruikbaars in het boek van 

 Houttuyn, „De .Natuurlijke Historie van Linnaeus", deel 1, 3 e stuk, 

 1762, (8). Verdere litteratuuropgaven vindt men in de hieronder vol- 

 gende tabellen. Over de buitenlandsche litteratuur heb ik nu nog niet 

 gesproken, en oorspronkelijk heb ik mij dan ook willen bepalen tot de 

 behandeling der Nederlandsche strandingsgevallen. Bij het maken van de 

 tabellen, graphische voorstellingen, kaarten enz., geldende voor ons land, 

 vond ik intusschen zekere „wetten", die misschien ook wel zouden op- 

 gaan voor de strandingen van vinvisschen in de andere landen om de 

 Noordzee gelegen. Om dit na te gaan had ik natuurlijk buitenlandsche 

 gegevens noodig en duurde het onderzoek heel wat langer, dan ik mij 

 eerst had voorgesteld. Die „wetten" gingen inderdaad eveneens voor die 

 andere landen op en hadden dus een algemeene waarde voor de kusten 

 van de Noordzee. Het oponthoud had dus ook wel weer zijn voordeel, 

 hetgeen ik hieronder nog nader hoop aan te toonen. Het behoeft wel 

 geen betoog, hoe uitgebreid die buitenlandsche litteratuur is, vooral de 

 Engelsche en Scandinavische. Onder „Opmerkingen" staat in de hieronder 

 volgende tabellen eveneens zoo veel mogelijk de buitenlandsche littera- 

 tuur genoemd. 



Dat deze onmogelijk in zijn geheelen omvang kon worden geraadpleegd, 

 spreekt vanzelf. Een eigenaardige moeilijkheid was nog de benoeming 

 der verschillende vinvischsoorten. In de oude litteratuur worden de 

 soortsnamen steeds verward en geheel willekeurig door elkaar gebruikt. 

 Nog in 1866 was er van eenige orde in deze soortsnamen geen sprake. 

 Hoeveel vinvischsoorten er in onze zeeën voorkomen, wist men niet en 

 er is werkelijk een tijd geweest, dat elk nieuw aangespoeld dier maar 

 weer een andere soorts- of geslachtsnaam of beide kreeg. Yooral Gray 

 heeft zich aan deze uitgebreide namengeverij en soortenscheppenj schul- 

 dig gemaakt en men behoeft zijnen „Catalogue of Seals and Whales of the 

 British Museum", sec. ed. 1866, (9) maar door te bladeren om gemakkelijk 

 daarvan te worden overtuigd. Het aantal synoniemen is geweldig groot 

 en eigenlijk gebruikte iedere schrijver maar soorts- en geslachtsnamen 

 voor de vinvisschen naar eigen goeddunken. Eerst op het einde van de 

 19 de eeuw kwam hierin verbetering en in de moderne boeken worden 

 4 soorten vinvisschen (Balaenoptera) onderscheiden; Megaptera longïmana, 

 eertijds Balaenoptera boops, plaatst men tegenwoordig in een apart ge- 

 slacht. Zoo geeft Beddard, 1900, (10) 4 soorten op, Henking, 1901,(11) 



