182 ZOOLOGISCHE MEDEDEELINGEN — DEEL IV. 



en Max Weber, 1904, (12) eveneens. Reeds in het begin van de 19<*e eeuw 

 heeft Lacépède het geslacht Balaenoptera gescheiden van Balaena, maar 

 het moest nog bijna 100 jaren duren, vóór men de soorten Balaenoptera 

 uit elkaar kon houden en nauwkeurig omschrijven. In zeker opzicht is 

 een en ander nu wel weer te begrijpen, gezien de zeldzaamheid van de 

 objecten en de onmogelijkheid om veel materiaal tot zijn beschikking te 

 hebben. Vergelijken kan men dus maar weinig, hoogstens skeletdeelen, 

 die ook alweer vaak niet of nauwelijks te vervoeren zijn. Bij al deze 

 moeilijkheden komt dan nog deze, dat de onderlinge variatie in alle 

 lichaamsdeelen en in het skelet, juist bij deze dieren groot is en men dus 

 in zekeren zin weinig houvast heeft aan een bepaalde soort. De tegen- 

 woordig vrijwel algemeen aangenomen soorten vinvisschen zijn: 



1. Balaenoptera sibbaldii Gray, Blauwe vinvisch, 



2. Balaenoptera physalus L., Gewone vinvisch, 



3. Balaenoptera borealis Less., Noordelijke vinvisch en 



4. Balaenoptera rostrata Fabr., Dwerg vinvisch. 

 Apart rekent men dan : 



Megaptera longïmana, Rud., (Balaenoptera boops), Langarm-vinvisch. 



Alhoewel dit onderzoek speciaal over het geslacht Balaenoptera loopt, 

 heb ik gemeend, toch Megaptera niet te kunnen uitsluiten. 



Ten eerste, omdat beide overeenkomen in het zeer opvallende kenmerk 

 van de borstplooien, en ten tweede, omdat, vooral vroeger, beide geslach- 

 ten veel met elkaar werden verwisseld. In de tabellen enz. staat dus 

 Megaptera ook vermeld. Alle genoemde soorten behooren in den Atlan- 

 tischen Oceaan en Noordelijke zeeën thuis. De 4 of 5 genoemde soorten 

 zal ik hier niet nader omschrijven; men kan allerlei gegevens erover 

 vinden bij Beddard, (10), Henking, (11), Max Weber, (12) en anderen. 

 In de tabellen heb ik mij aan de bovengenoemde soortnamen gehouden, 

 maar moest natuurlijk nog al eens oudere namen door deze nieuwere 

 vervangen. Waar Balaenoptera sp. staat, of sp. ?, was de soort niet nader 

 bekend. De eerste 12 nummers van de tabel zijn nogal vaag, en dat is 

 niet te verwonderen, gezien de jaartallen. Hoe ouder het geval van 

 stranding, hoe slechter het bekend is natuurlijk. Ten slotte is bij de 

 oudste gevallen de opgegeven lengte nog het eenige min of meer zekere 

 gegeven. Intusschen kan een groote haai, b.v. Laemargus, verwarring 

 hebben gesticht. Het oudste geval voor ons land, dat eenige zekerheid 

 geeft, is uit 1306. Vóór het midden der 16 de eeuw, weet ik geen min 

 of meer zekere gevallen in de landen om de Noordzee gelegen, Neder- 

 land dan uitgezonderd. Voor ons land worden nog 3 „visschen" opge- 

 geven: in 1499, 14 Juli, Santvoort; in 1502, 23 Juli, Santvoort; en in 

 1502, 31 December, tusschen Santvoort en Ter Heide (!). Deze staan 



