210 ZOOLOGISCHE MEDEDEEIJNGEN — DEEL IV. 



kwamen er 4 terecht, waarvan 3 er zeer diep in, bij Marken en Am- 

 sterdam. Op de kust van Zuid- en Noord-Holland kwamen er 23, waar- 

 van 4 „oorlogsgevallen", t. w. : Katwijk aan Zee, Bergen aan Zee, Cas- 

 tricum en Wijk aan Zee. Vóór 1914 waren er dus tusschen Hoek van 

 Holland en den Helder 19 bekend. Ten noorden van IJmuiden spoelden 

 er 10 aan, ten zuiden er van 9. Ongeveer halverwege de geheele kust- 

 lijn strandden de meeste vinvisschen. Dat is ter plaatse van de bocht 

 tusschen Wijk aan Zee en Zand voort. Daar spoelden er 9 aan, de 

 „oorlogsgevallen" weggelaten. Dat is bijna de helft van alle gevallen, 

 (19), tusschen Hoek van Holland en den Helder. Yan 4 exemplaren is 

 geen nadere plaats bekend dan „de Hollandsche kust". Totaal dus voor 

 ons land 51 gevallen in 612 jaar. Met de „oorlogscorrectie" worden deze 

 cijfers 45 gevallen in 608 jaar. Dat is dus gemiddeld ongeveer elke 

 13,5 jaar ééne stranding. Bij de Potvisschen vond ik in de periode 

 1531 — 1788, gemiddeld in bijna 7 jaar, ééne stranding. Indien ongeveer 

 in 13,5 jaar, er één vinvisch aan onze kust komt, duurt het + 54 jaar, 

 vóór we er 4 hebben gehad. En in 1914 hadden we, in dat ééne jaar, 

 4 „oorlogsstrandingen" tegelijk, zoodat we, door den oorlog, er zooveel 

 kregen, als waar we in gewone omstandigheden „recht" op hebben in 

 een 54 maal grootere tijdsruimte! Dit geldt alléén voor 1914. Nemen 

 we de 2 andere „oorlogsstrandingen", uit 1915 en '16, daar nog bij, 

 dan hebben we er totaal 6 in 3 jaar. Dat is 2 per jaar gemiddeld, of 

 evenveel als normaal in 27 jaar. Dit cijfer is natuurlijk 2 maal kleiner 

 als het voor 1914 alléén berekende, maar geeft toch duidelijk aan, hoe 

 abnormaal veel vinvisschen we de laatste jaren kregen. Het jaar 1914 

 is dus nog 2 maal merkwaardiger, dan de 3 jaren '14, '15 en '16 teza- 

 men genomen, die toch ook al zóó afwijkend zijn. Het zou de moeite 

 loonen voor Engeland met zijn „oorlogsstrandingen", ook zulke cijfers 

 te berekenen en die met de onze te vergelijken. Al zijn de cijfers, en 

 dus ook de berekeningen, maar betrekkelijk en alleen globaal te gebrui- 

 ken, ze geven toch een beeld van deze laatste jaren, die op cetologisch 

 gebied zoo belangwekkend zijn en die wel nooit zullen wederkeeren. 



Over het verdere deel van de landen om de Noordzee valt niet veel 

 meer te zeggen. In het Oostzeegebied, een groote binnenzee, strandden 

 13 dieren. Alle verdwaalde exemplaren, die de nauwe doorgangen, Sont, 

 Groote en Kleine Belt, niet meer terug konden vinden. Na lange omzwer- 

 vingen zijn ze, soms zeer ver van de Noordzee af (Upsala en Reval), ergens 

 gestrand of in deze drukbevaren zee opgemerkt, gevangen en gedood. De 

 reden, dat die vinvisschen zoover afdwaalden van hun gewone verblijfplaat- 

 sen, zal zijn, te grooten jachtijver op haringen enz., die hun ongeluk werd. 



De verschillende landen zijn hiermede behandeld, en ik moet nu nog 



