's RIJKS MUSEUM VAN NATUURLIJKE HISTORIE — LEIDEN. 233 



visch heeft geschilderd, waardoor we geen maatstaf voor de grootte 

 van het dier hebben. Behalve de aquarel bestaan er nog 4 mooie, 

 groote foto's, genomen door H. van Noort, fotograaf te Loosduinen. 

 Die foto's zijn te Utrecht op het Zoologisch Laboratorium, op het 

 gemeentehuis te Loosduinen en in mijne verzameling. Na het af- 

 spekken, op een der foto's fraai te zien, is het skelet schoongemaakt 

 en naar Utrecht verzonden, waar het nu, in het Zoologisch Museum 

 opgesteld, te zien is. Een paar kootjes van de beide borstvinnen 

 ontbreken; verder is alles van het geraamte compleet aanwezig, ook 

 tongbeen, bekken en de laatste wervels. Dit skelet behoort tot de 

 mooiste, die ons land bezit. De opstelling is zóó, dat het gemak- 

 kelijk kan worden bestudeerd. De schedel, van baarden voorzien, 

 is gehalveerd in de lengte. Aantal wervels 62; 15 paar ribben; 

 bekken 40 cm. lang; geen rest van het femur voorhanden (mis- 

 schien verloren gegaan bij het prepareeren) ; borstvin = 7 9 van de 

 totale lengte. Het borstbeen is 61 bij 47 cm. lang, loodrecht op 

 elkaar gemeten; het is geheel verbeend. De groote hoorns van het 

 tongbeen zijn 116 cm., breed, gemeten van de uiterste rechter tot 

 de uiterste linker punt. Zij vormen tezamen een zwaar, staafvormig 

 beenstuk, dat aan 2 proximaal gerichte uitsteeksels, de kleine hoorns 

 draagt. Deze 2 kleine hoorns zijn distaal, dicht bij elkaar, aan de 

 groote verbonden geweest, en wijken proximaal ver uiteen, hebben 

 dus een sterk boogvormig karakter. De borstvin is totaal + 2,30 m. 

 lang. Er zijn 5 carpalia ; het pisiforme is langgerekt en wat gebogen, 

 komt in vorm veel meer overeen met een metacarpale, dan met een 

 carpale. Aan vinger 1 en 4 mankeeren een paar phalangen. Een 

 uitvoerige beschrijving van dit skelet is nooit verschenen, en van 

 dit strandingsgeval is voor het eerst officieel melding gemaakt door 

 van Oort, (49), bl. 61; 1918. Toen deze vinvisch den l sten December 

 1899 strandde, was Max Weber in Indië, als leider van de Siboga- 

 expeditie, waardoor hem dit geval ontging. Yandaar dus dat het zoo 

 lang moest duren, eer dit geval in de cetologische litteratuur verscheen. 

 De bovengenoemde foto's staan ook in „de Spiegel", 1 Juni 1907, 

 lste jaargang, n° 35, en in „Boon's Magazijn", n° VI, bl. 312 en 313. 



N° 158, 1903*. Ik dank dit geval aan Dr. J. G. de Man, Ierseke. In 

 de litteratuur heb ik het nergens gevonden. Het geheele dier is 

 naar België verzonden. 



N° 159, 1903*. Toen ik 3 Maart 1915 te Castricum was bij den vinvisch 

 n° 181 uit de lijst, vertelde de wachter, die bij het dier geplaatst 

 was, dat aldaar in 1903 ook zoo'n „walvisch" strandde. Nergens 

 heb ik over dit geval iets kunnen vinden, zoodat het mij wel twij- 



