's RIJKS MUSEUM VAN NATUURLIJKE HISTORIE — LEIDEN. 239 



'15, n° 20 en „de Prins" van 13 Maart '15, n° 37. De ligging van 

 dezen vinvisch was bepaald gunstig. De bek was," vermoedelijk door 

 een mijn, uit elkaar geslagen, maar nog in samenhang. Om den 

 staart van dit voorwerp zat een kabel gedraaid van meters lengte, 

 die aan het uiteinde een onontplofte Engelsche mijn droeg. Den 2 den 

 Maart heeft men de mijn laten springen, zonder dat het dier be- 

 schadigd is. Op de foto in „Het Leven" is de kabel met de mijn 

 goed te zien. De baarden waren nog aanwezig, maar werden voor 

 een deel al heel gauw door de bezoekers uitgesneden en geroofd. 

 Een aantal kleine baardjes bij het keelgat heb ik nog goed kunnen 

 waarnemen. Een schoenmaker uit Alkmaar heeft dezen vinvisch ge- 

 kocht en de overgeblevenen baleinen weer verkocht aan een cor- 

 settenfabriek in Parijs. Met dezen schoenmaker heb ik nog een zeer 

 merkwaardige briefwisseling gevoerd over het al of niet voorkomen 

 van ivoor in de wervelkolom. De man heeft 4, 5 en 6 Maart '15 op 

 alle mogelijke plaatsen het skelet, en speciaal de ruggegraat, laten 

 doorzagen om het ivoor te zoeken. Ten slotte heeft hij zich door 

 het negatieve resultaat laten overtuigen van het hopelooze van zijn 

 pogingen. Yerscheidene wervels en den schedel heb ik 7 Maart op 

 het strand gevonden, die alle waren doorgezaagd in de meest ver- 

 schillende richtingen. De skeletresten zijn blijven liggen. Op een 

 van de foto's van van der Sleen is de penis en de ventrale kiel of 

 plooi, even vóór den staart, goed te zien. Over deze plooi sprak ik 

 hierboven reeds bij n° 176, 1914*. De penis was 1,70 m. lang en 

 aan de basis 80 cm. in omtrek. Een stuk ervan, 20 cm. lang, heb 

 ik aan Prof. Nierstrasz, Utrecht, gezonden voor het Zoölogische 

 Museum. Bij n° 73, 1841*, sprak ik reeds over de sulcus ventralis 

 penis, die Schlegel bij dien Balaenoptera constateerde. Bij dit voor- 

 werp van Castricum was die sulcus ook duidelijk en evenzoo zien 

 we hem aan het stuk dat nu in Utrecht in de collectie van het 

 Museum is. Hij loopt tot aan de punt toe door en vormt een tegen- 

 hanger van den sulcus dorsalis penis van (Jen mensch. Vergelijk 

 Wiedersheim, (73) bl. 639 fig. 412 A. Op een van de foto's van 

 Jonker zijn even achter de basis van den penis, de 2 „mammary 

 slits", met de rudimentaire tepels goed te zien. Vergelijk ook n° 161, 

 1910*. Drie andere afbeeldingen over de baarden, hun inplanting 

 en het oog, vindt men in „de Levende Natuur", (2) jaargang 20, 

 bl. 27, 28 en 30. Het verhemelteslijmvlies waar de baarden in- 

 zitten (het „tandvieesch", zooals de walvischvaarders het vroeger 

 noemden), is + 7 cm. dik en ongeveer wit van kleur, terwijl op ver- 

 schillende plaatsen die kleur min of meer duidelijk rose is. Ook 



