240 ZOOLOGISCHE MEDEDEELINGEN — DEEL IV. 



thans is dat nog zoo bij de stukken, die ik bezit en die sedert 3 

 Maart 1915 op formol worden bewaard. Ook de kleine baardjes 

 hebben die rose kleur nog eenigszins. In uitgedroogden toestand is 

 het verhemelteslijmvlies geelbruin. Naar de mediaan van den sche- 

 del toe, worden, over de geheele baleinenreeks, de baardjes klei- 

 ner en smaller. Ten slotte lossen ze geheel op in alleenstaande 

 haren. De kleinere en zeer kleine baardjes staan ten opzichte van 

 elkaar in een zeker verband, dat doet denken aan den haarstand en 

 haargroepen van verschillende zoogdieren. Dat verband is aldus. 

 Nabij de mediaan van den schedel volgt op een vrij grooten baard, 

 een zeer kleine; daarop volgt, naar voren en naar achteren toe, een 

 middensoort baard, wat de grootte betreft; dan volgt daar weer 

 op een zeer kleine en daarna komt weer een vrij groote baard, over- 

 eenkomend met de eerstgenoemde. Men kan die opvolging dus zoo 

 voorstellen : 



lllllllll enz. Naar beide zijden, rechts en links, (voor en achter) 

 herhaalt zich deze inplanting regelmatig. Af en toe komen er in 

 deze regelmaat kleine wijzigingen, als b.v. 2 zeer kleine baardjes 

 direct op elkaar volgen. Ook kunnen 2 kleine baardjes tezamen 

 versmelten tot één breedere enz. De grootere baarden heeft Esch- 

 richt „Hauptbarten" genoemd, de kleinere en zeer kleine, „Neben- 

 barten". Op de „Nebenbarten" volgen, naar het midden van den 

 schedel toe, losse haren, waarmede de baardenreeks eindigt. Zie ook 

 „de Levende Natuur" (2) 1915, bl. 28, waar deze voorstelling af- 

 gebeeld staat van een stuk van de baardenreeks van dezen vinvisch. 

 Vergelijk ook Tullberg (74) 1883. Ook op een geheel andere wijze 

 staan de „Nebenbarten" nog met elkaar in verband, doordat ze in 

 diagonaalsgewijs gerichte lijnen met elkaar staan. Al deze bijzonder- 

 heden en nog andere, die ik hier niet nader zal omschrijven, kon 

 ik duidelijk waarnemen aan de verschillende stukken slijmvlies met 

 baarden er in, die ik nabij den vinvisch op het strand vond. 



Het oog is thans op formol bewaard in de verzameling van het 

 Erasmiaansch Gymnasium te Rotterdam. Na veel moeite heb ik het 

 kunnen doorzagen. Vergelijk ook Rawitz, in Brehm's Tierleben (23) 

 bl. 499. Weber (12) bl. 564, spreekt van, „die ungeheuer dicke 

 Skiera", en geeft op dezelfde bladzijde een teekening van een 'oog- 

 doorsnede. Vergelijk ook „de Levende Natuur", (2), 1915, bl. 30. 

 De lens lag los in het oog. Vaatvlies, netvlies en glaslichaam waren 

 verscheurd en verdwenen. De iris was blauw-grijs; de pupil 1,5 cm. 

 wijd ongeveer. Het totaalgewicht van het oog was ruim 1.5 k.g. 



